نرگس غفاری

2011-10-31T18:48:00.000-07:00

مصاحبه رادیو ایرآوا با دکتر منوچهر هزارخانی، نویسنده و مسئول کمیسیون فرهنگ و هنر شورای ملی مقاومت- 8 آبان 90= 30 اکتبر 2011

موضوع: وضعیت اشرف پس از خروج نیروهای آمریکایی از عراق

2011-07-04T14:59:00.000-07:00

http://mosahebe.blogspot.com/2011/07/12-90-3-2011-normal-0-false-false-false.html

طرح پارلمان اروپا و ”طرح آمريكا ”

(مصاحبه كريم قصيم با راديو ايرآوا- درباره اشرف و راه حلها)

دکتر کریم قصیم، پزشک جراح(بازنشسته) و دانش آموخته اکولوژی سیاسی، از آلمان و از اعضای شورای ملی مقاومت ایران می باشد. دکتر قصیم از فعالان کنفدراسیون دانشجویی و جریان چپ دمکراتیک خارج کشور در زمان شاه بودند. ایشان در قیام بهمن 57 شرکت داشتند و خواهان سیستمی دمکراتیک و سکولار برای جامعه ایران بوده و هستند. دکتر قصیم از همان ابتدا با رژیم خمینی مخالف بود و این مخالفت به پیوستن ایشان، به شورای ملی مقاومت ایران بعنوان یکی از اعضای اولیه این شورا انجامید. دکتر کریم قصیم از سال 1372 بعنوان مسئول کمیسیون محیط زیست شورای ملی مقاومت در این ائتلاف فعالیت می کند. از دکتر قصیم، مقالات و نوشته های بسیاری موجود می باشد. یکی از آنها "جاده صاف کنهای جنگ" نام دارد که درباره سیاست مماشات و استمالت با فاشیسم هیتلری است. این مجموعه بی نظیر به شکل تصویری در بیش از سی قسمت از سیمای آزادی پخش شده است.

راديو ايرآوا: دکتر قصیم, با تشکر از اینکه وقت گرانبهایتان را در اختیار رادیو ایرآوا گذاشتید. وزیر اطلاعات رژیم روز چهارشنبه 8 تیر اعلام کرد که مقامات عراقی قول دادند بزودی اقدامات خوبی در خصوص وضعیت مجاهدین در اردوگاه اشرف انجام خواهند داد. ُمصلحی از کدام "اقدامات خوب" مقامات عراقی صحبت میکند؟

قصیم: عرض کنم مقدمه ای باید بگویم. فکر میکنم بر هیچکس پوشیده نباشد که رژیم ولایت فقیه همیشه دنبال انهدام و نابودی اشرفیان در عراق و یا استرداد مجاهدین به خودش بوده. بارها راجع به این خواسته اش صحبت کرده، موضع گرفته. تمام حرفها و ژستهای دیگرش هم، مثل طرح معروف به ”عفو”،/ یا اخراج /یا جابجایی مثلا به جنوب عراق/ که مالکی چند سال پیش مطرح کرد, همه اینها در جهت حصول همان مطلب فاشیستی رژیم بوده است, یعنی نابودی اشرفیان. حرفهای ُمصلحی - که به نظر من باید رک گفت وزیر گشتاپوی ولایت فقیه- ، در همین راستاست. اجازه بدهید چکیده حرفش را که دو روز پیش گفت بیاورم:

« اصرار ما به عراقیها این است که هر چه زودتر تکلیف مجموعه اشرف را روشن کنند. و اونها هم قول میدهند بزودی در این زمینه اقدامات خوبی انجام خواهند داد.»

پرسش شما هم گمان میکنم از همین موضع مصلحی استخراج شده باشد. شما می پرسید معنی این حرف چیست؟ باید در نظر داشت که یک روز بعد از جنایت 8 آوریل، رژیم موضع گرفت و ضمن تقدیر و تحسین از آن جنایت به مالکی انتقاد کرد که چرا ” تکلیف” اینها را تمام نکردی؟ این کد تکلیف مرتب تکرار می شود. ”اقدامات خوب عراقيها” نيز از همين« تکلیف» استخراج می شود، اين یک معنای شرعی دارد, چون خامنه ای - مرجع تقلید سران كنوني عراق , از جمله شخص مالکی - درست بعد از انتقال مسئولیت حفاظت از آمریکاییها به دولت عراق، حوالي ژانویه یا فوریه 2009 ، علنا جلوی دوربین تلویزیونها این تکلیف را دوش مالکی گذاشت که

” بساط مجموعه اشرف را جمع کنند”، كه روشن بود یعنی کشتار و قلع و قمع کل اشرف و اشرفیان.

حالا با این مقدمه منظور از ”اقدامات خوب مقامات عراقي” که پرسیدید قابل فهم می شود. بنا به تجربه جنایات پیشین، این اقدامات خوب مشخصا دو معنی داشته است. ابتدا زمینه سازی تبلیغاتی- رسانه ای، یعنی يك جنگ روانی و تدارک روانشناسی حمله و بعد هم در فاصله زمان کوتاهی اقدام به حمله و کشتار، یا دست کم تعرض و تضییقات و فشارهای جدید. الآن هم همینطور است. این ”اقدامات خوب” شروع شده اند. مرحله اول، در داخل عراق و در خارج از کشور، هم شروع شده. یک کارزار تبلیغاتی و شیطان سازی علیه مجاهدین، که به نظر من سفیر رژیم در عراق، دانایی فر، كليد آنر با يك مصاحبه کثیفی علیه مجاهدین زد. مصاحبه اي پر از برچسب و اتهام و دروغ و دغل، یک نوع جنگ روانی علیه مجاهدین و اشرف. بعد هم دیگران آمدند. نمی دانم دیدید یا نه، یک سری فحاشیها و مزخرفاتی علیه مجاهدین، که اين موج در خارج كشور همچنان ادامه دارد. بعد هم اين شوي تلويزيوني ديروز وزارت دفاع عراق عليه مجاهدين، در روز پنجشنبه 9 تیر. اين وزارتخانه تحت فرماندهي فعلي خود مالکی است. در اين نمايش تلویزیونی محمد العسکری، سخنگوی مالکی در وزارت دفاع، و يكي از کسانی که در جنایت 19 فروردین هم دست داشت، گفت: « بسیاری از ساکنان اشرف نمی خواهند در کمپ بمانند. آنها از سوی رهبری کمپ با زور و تهدید نگاه داشته شده اند.» خوب این كه حرف لغوی است. طرف آمده برای زمینه سازی روانی این حرف را مطرح می کند. عده ای از مزدوران وزارت اطلاعات رژیم را هم آورده جلوي دوربين، كساني که ( قبلاً هر ارتباطی با مجاهدین داشته اند ولی) الآن در اختیار دستگاه اطلاعات رژیم قراردارند. اینها را هم آوردند آنجا بدگویی علیه مجاهدین و رهبرانشان. اگر واقعا یک تهدیدی، یک زوری در اشرف حاكم بود، خوب، بهترین کار این بود که محاصره را کنار بگذارند و عقب بکشند، بگذارند خبرنگاران وارد آن جا شوند، پارلمانترهای اروپایی و جهانی و وکلای اینها وارد شوند، خلاصه نفسی وارد شود و ببینند اونجا چه می گذرد؟ چرا الآن بعد از حدود سه ماه كه از اون جنایت گذشته هنوز دربي را باز نکرده اند حتي یک خبرنگار مستقل برود آنجا سر بکشد، یک ناظر صلیب سرخ به آنجا وارد شود، یک هیأت پارلمانی دیدارکند. این اواخر، هم جلوی آمریکاییها را گرفتند و هم قبلا جلوی هیأت اروپاییها را گرفته بودند. اینها می خواستند بروند اهالي اشرف را ببینند، می خواستند شرایط آنجا را نظاره کنند و با اشرفيها گفتگو کنند. ولي مالكي نگذاشت احدي آن جا برود. این رفتار وي کاملا نشان می دهد که دستگاه تبلیغاتی رژیم با دستگاه عراقي هماهنگ عمل می کنند، پنهان هم نيست، خودشان هم گفتند کمیسیون سه جانبه درست كرده اند، که البته یک جانب آن كه مدعي بودند صلیب سرخ بوده بلافاصله تكذيب كرد. ولی برای سرکوب اشرف ارگانهاي رژیم و دستگاه عراقي مشتركاً هماهنگ كرده اند كه ” اقدامات خوب” را انجام دهند.

برای حل مسئله اشرف، طرحهایی مطرح شد که یکی از آنها طرح استیونسون نام گرفته، ممکن است بفرمایید این طرح چه راه حلی ارائه داده و آمریکا کجا ایستاده و طرح مورد قبول آمریکا چیست؟

قصیم: این پرسش مهمی است و خیلی اهمیت دارد راجع به طرح استیونسون و بعد هم درباره چيزي که ناگهان تحت عنوان «طرح آمریکا» علم شده، توضیحاتی عرض کنم که هموطنانمان در جریان باشند. مقدمتا بگویم مهمترین مسئله، واقعا مهمترین مسئله برای من و ما، در شورای ملی مقاومت، قطعا مسآله حفاظت و امنیت اشرفیان است. برخلاف تبلیغات آدمهای ناآگاه، آدمهایی که اصلا نه از خود مسائل اطلاعات دقیقی دارند و نه از پشت پرده مطلع اند، و نيز برخلاف تبلیغاتی که دشمن و طرفهای مغرض راه انداخته اند، حفاظت از جان و حیثیت اشرفیان قطعا برای ما اولویت درجه اول دارد. البته در هر مورد بخصوص تصمیم اجرایی در عهده خود اشرفیان بوده است و همیشه این گونه بوده، ولي ما قطعا اولویت را به حفظ جان آنها می دهیم. بنابراین، با توجه به بی سلاح بودن اشرفیان برای ما خیلی مهم بوده و هست که به راه حلهایی بپردازیم که با ایجاد مسالمت ، حداقل اعتماد فی مابین، اگرهنوز امکان پذیر باشد، مسیر مذاکره، مسیر راه حل مسالمت آمیز و بدون خونریزی پيموده شود. طرح پارلمان اروپا، که مدتي پیش ابتدا توسط آقای استیونسون مطرح شد،.... و در صحبت با خانم رجوی، مورد استقبال شورای ملی مقاومت هم قرار گرفت و اعلام گرديد. در این فاصله، براي جلب پشتيباني از طرح خيلي کار شده. طرح خيلي سنجديده و منطبق بر ميزانهاي حقوق بشري و بين المللي است. مقدمه بسیار مهمی دارد که به بهترین وجه ایجاد یک فضای مسالمت آمیز، فضای آرام غيرنظامي را درنظرگرفته، رسیدگی به مجروحان در رأس امور مقدماتی ست، همزمان لغو محاصره نظامی، انتقال مجروحین به بیمارستانها و ....چارچوب حفاظت و تأمين امنيت اشرفيان معين شده، تا مذاکرات جهت انتقال آنها اشرف به کشورهای دمکراتیک جهان شروع شود. یک چنین طرحی بدون سنجش قبلی، بدون تماسهای لازم كه تنظیم نشده. از وقتی هم اعلام شده به طورفزاينده اي مورد حمایت قرار گرفته است. تاكنون برخي دولتها بطور ضمنی موافقتهایی ابراز كرده اند و ادامه دارد، شمار کثیري، گمان می کنم حدود چهل پارلمان از سراسر جهان دموكراتيك، با بیانیه ها، قطعنامه ها و موضعگیریهای روشن از این طرح حمايت کرده اند. رسانه هاي ملي و دموكراتيك عراقي، شمار زیادی از شخصیتهای پارلمانی عراق،- از فراکسیون العراقیه، از فراکسیون کردی، از میان جامعه مدنی عراق- ، شمار کثیری از حقوقدانان و شخصیتهای برجسته سیاسی عراقی- عربی - فلسطینی مدافع این طرح هستند. حتی شمار کثیری از شخصیتهای سیاسی- نظامی - قضایی آمریکایی، افرادی نامدار از آن حمایت کرده اند. خوب همه اینها باضافه اینکه اخیرا خواندم 31 سازمان بین المللی حقوق بشری، از 5 قاره جهان، از این طرح برای حل و فصل بحران اشرف پشتیبانی و طي نامه ای به بارونس اشتون، مسئول امور خارجه اروپا اعلام کرده اند. درواقع یک کارزار حمايتي رو به افزایشی پاي اين طرح فعال شده و كماكان درجريانست. این یک طرح الآن در بالاترین سطح پارلماني و اجرایی، يعني در نشستهای مهم پارلمان و شورای وزیران اروپا بصورت جدی مورد بحث است. دراين احوال ناگهان یک «طرح جابجایی مجاهدین در داخل عراق»، توسط يكي از مقامات آمریکایی عنوان شد. مقامي که ابتدا نمی خواست اسمش برده شود، البته بعد هويتش معلوم شد، ديپلماتي كه دستيار سفیر آمریکا در عراق است و معلومست مأموريت ويژه دارد. راه افتاده است از این کشور به آن کشور می رود و بيشتر در سطوح مختلف کشورهای اروپایی، پارلمان و شورای اروپا را مخاطب قرار داده و با حضور خودش، با پيش كشيدن اين طرح جابجایی در داخل عراق وضعیتی واقعا سوال برانگیز ایجاد کرده است. واقعاً اين تيم آمريكايي دارند چکار می كنند؟ چه کاسه ای زیر نیم کاسه است؟ من واقعا نمی خواهم سوء تفاهم ايجاد شود. امیدواربوديم ایالات متحده، به مسئولیت قانونی خودش در حفاظت از اشرف برگردد و كمك کند پروسه اجرایی انتقال مسالمت آمیز و بدون خونریزی اشرفیان شروع شود. اما چگونه است كه يك ديپلمات آمريكايي ناگهان طرح جابجایی 3400 نفر مجاهد بی سلاح در داخل خاک عراق را پيش مي كشد. وقتی می پرسيم این طرح براي چيست؟ پاسخ مي دهد برای پرهیز از خطرات حادثه گونه! خوب بعد مي پرسيم با کدام حفاظت قراراست 3400 مجاهد بی سلاح در داخل عراقی جابجا شوند که مردم خود آن جا هم امنیت ندارند. با کدام حفاظت؟ طرح پيشنهادی آمریکا، طبعاً بايد با ارائه حفاظت توسط قواي آمریکا عنوان شود. مسئولیت ایالات متحده است. وقتی آنها مي پيچند جلوي طرح اروپا و خود طرح ديگري را پیش می کشند و اصرارهم دارند، خوب بايد حفاظت را تأمين كنند. اما حضرات می فرمايند نه. اين كاررا در عهده ”حاكميت عراق” است! علاوه براين مسأله حفاظت مجاهدين در محل مفروض جديد چه مي شود؟ حفاظتشان در مقابل حملات خونبار بعدي دستگاه مالکی بعهده کیست؟ بازهم جواب مسترآمريكايي این است که حفاظت درعهده حاكميت عراق است! وضعیت واقعا سوال برانگیزی پيش آمده. اگر نخواهم کلمات تندی بکار ببرم، حداقل بايد بگويم عجبا. ما ایرانیها برای چنین وضعیتي ضرب المثل داریم. میگوييم ” بره را بدست گرگ سپردن”، مي گوييم ” قاچاقچی را بجای گمرچی نشاندن”. حداقل فهم و شعور سیاسی ایجاب می کند از اين نوع طرحهاي عوضي پرهیز شود، نه اینکه بیایند مداخله سياسي كنند و همچو بازي خطرناکی را مقابل طرح حقوق بشري و سنجيده اروپاییها علم كنند و تلاش براي انشعاب انداختن! نمي دانم اين شگرد به چه منظوري ست. در هرحال این وضعیتی است که ديپلمات آمریکايي مذكور ایجاد کرده است. مسئولان اشرف و شورای ملی مقاومت سریعا اعلام کرده اند نمی توانند بدون حفاظت و تامین امنیت اشرفيها اين طرح را بپذيرند و عملاً، - درطول راه يا درمحل ناآشنا و بي حفاظ جديد - به استقبال کشتار بعدی روند. طرحهاي ديگري که تاکنون مطرح شده دوتاست، یکی طرح پيشنهادي خود مقاومت که قبلا بوده، با حفاظت آمريكا يا ملل متحد مجاهدين کماکان در اشرف بمانند. و دومي اين که سازمان ملل حداقل امنیت اشرفیها را به امضاي رژيم برساند و خودش هم نظارت كند كه مجاهدان اشرف با ضمانت حقوق اوليه دموكراتيكشان به ایران منتقل شوند، که خوب، می دانید که این یک طرح آرمانی است و رژیم جنایتکارخامنه اي چنین امکانی را فراهم نمی کند، رژیمی که مرتب افراد خانواده های اشرفی را صرفا به خاطر تماس تلفنی يا سفر به اشرف و ديدار فرزندانشان دستگیر و زنداني و حتي شماري را اعدام كرده است. ديگر چه رسد به اين كه اشرفیها را مثلا عفو دهد. این كه باورپذير نيست و به قول معروف، مرغ پخته را هم به خنده مي اندازد.

بنابراین تنها چیزی که به طورجدي باقی می ماند اين است كه ما دنبال اجراي طرح پارلمان اروپا باشیم و درعين حال معنا و جوانب بسیار خطرناک طرح ديپلمات آمريكايي را نزد هموطنانمان و مردم و افكار عمومي دنيا روشن كنيم، تا شاید از طریق آشنایی و فشار افكارعمومي بتوانیم یک فضای حائل خطر و نسبتاً امن ایجاد کنیم برای ممانعت از جنايت بعدي براشرفيان، تا امكانات لازم براي اجراي طرح اروپا فراهم شود.

آقاي قصيم, وکلای اشرف از نظر حقوقی و از نظر قانونی چقدر دستشان باز است و می توانند کار کنند و چه کاری می توانند بکنند؟

دکتر قصیم: ببینید خانم غفاری، واقعیت این است که توازن قوای اجرایی موجود در اطراف اشرف به این صورت است که مالكي یک محاصره نظامی سختي را اعمال کرده، درب اشرف را بروی پزشك و وکلا و سیاسیون و خبرنگاران عراقی و بین المللی بسته. در واقع با انکار كليه حقوق مکتوب و امضا شده اشرفیها زور مي گوید و این مسير خونباری است. یعنی، یا طرح مي ريزد اینها را در محل از بین ببرد، یا درطول انتقال داخل عراق و در جايي ناآشنا. ديپلمات آمريكايي هم طرح آورده مجاهدين به جایی منتقل شوند که تا برویم دنبال این که به مردم دنیا بگوییم کجا هستند و با چه امکانات نازلی هستند، مالكي فرصت قلع و قمع پيدا مي كند. راجع به وکلای اشرف پرسييديد، عرض كنم در عرصه بین المللی هیچ جریان سیاسی ، چه برسد به یک مقاومت ضد دیکتاتوری ديگر، هیچ جریانی از چنین جمعیت عظیم بهترین وکلای بین المللی و حتی وکلای عراقی/ وکلای عربی برخوردارنيست. چندی پیش وکلای مصري کنفرانسی داشتند و طي بحث مفصل، تمام حقوق بین المللی و حقوق داخلی اشرف در عراق را مورد تایید قرار دادند، اعلام پشتیبانی از حقوق اشرفيها کردند. ببینید مصریها بالاخره در جهان عرب وزنه اي محوری به شمارمي روند. وقتی حقوقدانان و وکلای برجسته آنها چنین موضعی می گیرند و صدها بلکه هزاران حقوقدان عربی، فلسطینی و بین المللی نيز مواضع مشابهي دارند، خوب علی الاصول بایستی در عرصه بین المللی ایالات متحده راكه متعهد به حفاظت اشرف بوده برانگیزد - طبق ماده 45 كنوانسيون چهارم ژنو- مسئوليت حفاظت اشرف را دوباره، یا دستكم موقتا، تا حل وفصل انتقال به كشورهاي امن، مجددا عهده دار شود. اين ماده قانوني كه اشاره كردم می گوید اگر مسئولیت حفاظت افراد حفاظت شده منتقل به قدرت دولت ديگري شود و آن دولت صلاحیت و قصد حفاظت را نداشته باشد، همانطور که اكنون در مورد دولت عراق اثبات شده، آن مسئولیت برمی گردد به نیروی حافظ قبلي، دراين مورد به ايالات متحده که كل اين وضعيت را به وجود آورده و قبلا این مسئولیت را بدوش داشته است. خوب، كليه وكلاي اشرف، حقوقدانان برجسته بين المللي و... اعلام كرده اند دولت ایالات متحده مسئوليت دارد این کار را بکند ولی آمريكا حاضرنيست، شانه اززيرمسئوليت حقوقي اش خالي كرده. چه کارش می شود کرد؟ می گوید نه، با وقاحت مسئولیت خودش را منكرمي شود و دستاويزش اینکه یک قرارداد امنیتی با دولت عراق بسته و مسئوليت را به حاكميت عراق داده. اين كه اين ”حاكميت” هم الزامات حقوق بين المللي دارد و هم، درمورد رفتار با اشرف، به خود آمريكا تعهدات كتبي سپرده، اين ها ديگرمحل توجه عملي دولت آمريكا نيست. وكلاي مجاهدين همه تلاش خود را مي كنند، ولي طرف چشمش را بسته و دائم از «حاکمیت دولت عراق» دم مي زند! خوب، يك پايه این حاکمیت مي بايد احترام به قواعد و ميثاقهاي بین المللی و انجام تعهداتش باشد. ولی مالكي هم تعهدات سپرده به آمريكا و هم اساساً وجود استاتوي پناهندگي و حفاظت كنوانسيون 4 ژنو را منكراست. با وقاحت می گویند ”مجاهدین در اشرف هیچ حق و حقوق و استاتویی ندارند”. درواقع این حرفی است که رژيم مي زند، مالكي هم تكرارمي كند. آمريكا هم رويش را برمي گرداند. حتي به لحاظ قوانين عراق هم اشرفیها صاحب حقوقي هستند كه وكلايشان، بارها وكلاي عراقيشان، به اين حقوق توجه داده اند. مجاهدين فراتراز25 سالست آن جا هستند، زحمت كشيده اند و با پول و وسايل خودشان یک بیابان را تبدیل به یک شهر کرده اند. در قوانین مدنی عراق خود این دستاورد مشمول حقوقی مي شود. مالكي اینها را منكراست. وانگهي، طبق قوانین بین المللی که خود دولت عراق هم امضاء كرده بایستی حقوق پناهندگي و ساير حقوق اشرف را رعایت کنند، بخصوص اصل بین المللی آر.تو.پی ( يعني مسئوليت و لزوم حفاظت را ). آر.تو.پی همان اصلی است که به اتکای آن نیروهای ناتو و نیروهای غرب الآن وارد لیبی شده اند و از مردم و جنبش و ارتش آزاديبخش ليبي علیه دیکتاتور قذافی دارند حفاظت می کنند. حتی از چند روز پیش دولت فرانسه رسما به این نیروها اسلحه می دهد. خوب همه دولتها، دستكم دولت آمریکا، كه همان نزديكي نيرو داشته و دارند، باید این اصل را درمورد اشرف و حفاظت آنها رعایت کند، اما نه، شانه خالي مي كند. ما در واقع رک و پوست کنده در مقابل این قانون شكنيها، تعهدشکنی ها، مسئولیت شکنیهای ایالات متحده، فریادمان به آسمان است. اما در سیاست، در این مورد خاص اشرفیها، علاوه بر فریاد، ناگزير بايد آکسیونهای عملی و فعاليتهايي داشته باشيم که افكارعمومي را بيشتر جلب كنيم، تا حفاظت و امنیت اشرفيها را، دست کم تا یک راه حل نهایی تامین شود، فراهم نماييم. مراجعه به ملل متحد و بسيج افكار عمومي تنها ميدان بازي است که برای ما باقی مانده است. مراجعه به افکار عمومی ايراني و جهاني، زیر فشار قرار دادن دولت ایالات متحده، مخاطب قرار دادن ملل متحد و مسئولیتهایش، این جا بخصوص کمیساریای عالی پناهندگي درژنو، برای اینکه استاتوی پناهندگی اشرفیها را بازتایید کنند كه دولت عراق نتواند ادعا کند اینها فاقد هرگونه استاتو و موقعیت قانونی اند. این کارها را ما از طریق مراجعه حقوقدانان، از طریق وکلا، چون شما صحبت از وکلا کردید، خیلی وقت است کرده و بازهم اقدام مي كنيم. ولی واقعيت اين است كه دولت مالكي اصلاً عنایت قانونی ندارد. پس ناگزيريم توازنهاي حقوق بشری دنیا را فعال کنیم. افكارعمومي را بيشتر بسيج كنيم. کارمان هم الآن، از زمانی که این جنایات شروع شده، از سال 88 به اين سو، واقعا عمدتا همین است. یعنی یک نیروی فوق العاده عظیم از طرف مقاومت، شاید بشود گفت بی سابقه در دنیا برای بسیج حقوقی، برای بسیج حقوق بشری و جلب افکار عمومی، اطلاع رساني و آگاه کردن عموم كارمي كند. در کلیساها، درمراکز گوناگون مذهبی، حقوق بشری، شخصیتهای بین المللی، فرهنگی و بخصوص شخصیتهای سیاسی. شما می دانید که مجاهدین در مجالس آمریکا فوق العاده فعال هستند. با وجود موانع زیادی که سياست مماشات و آن لیست منحوس جلوی پايشان گذاشته، موفق شده اند بیشترین شخصیتهای سیاسی كنگره و سنا، نامدارترین افرادی که با دولتهای قبلی و با همين دولت اوباما کار می کرده اند را به طرف خواسته هاي برحق مقاومت جلب كنند. اینها در کنفرانسهای مختلف و آخرین بار، همانطوری که مي دانيد، در آکسیون عظیم پاریس، حضور بهم رساندند، از حقوق اشرف علنا و صریحا جلوی دوربینها دفاع کردند.

اكنون هم ما موظف هستيم از طریق بسیج بیش از پیش افکار عمومی ایرانیان و جهانیان، توازن قوا را طوری تغييردهيم که دائما بیدار و حامی باشند، تا توسط حائل افكارعمومي حامي مانع جنایت بعدی بشویم. فعلاً من راه عملي دیگری نمی بینم.

با توجه به اینکه تحصنهای هموطنان در جریان است. در ژنو بیش از 60 روز است که در تحصند. در آمریکا و در کانادا هم تحصن دارند. سوالی مطرح است که رهبران مجاهدین خود در اروپا در جای امنی هستند، چرا اعضایشان را از اشرف بیرون نمی کشند و به اروپا نمی آورند؟

قصیم: اولا این نکته ای که مي گوييد رهبران امن اند و اعضایشان امن نیستند، توجه داشته باشید که فرزندان اکثر سران مجاهدین در اشرف هستند. پسر و دختر خانم مریم رجوی در اشرف هستند. فرزندان اکثر مسئولان عالی رتبه مجاهدين و شورای ملی مقاومت در اشرف اند. این گونه نیست که خانواده رهبران در امنيت و مبارزان در خطر. به هیچ وجه اینگونه نیست. تازه جای خوشحالی است که شماري از مسئولان بلندپایه مجاهدین در خارج می توانند دنبال این کارها و فعاليتها باشند. بارها شنیدم از مسئولان مجاهدین که آرزوی همگی شان بوده در کنار رفقایشان دراشرف باشند. ولی واقعیت این است که علت حضور خانم رجوی و دیگر مسئولان عالی رتبه مجاهدین در خارج، اصلا لزوم یک چنین بسیج و سازماندهی بین المللی است. به هیچوجه اینطور نیست که آنها خواسته باشند - به قول افراد مغرض يا تبليغت دشمن - در جای امنی لمیده باشند ولي درعين حال فرزندانشان در آنجا درمعرض همچو خطرحادّي باشند. خوب می دانیم که فرزندان همیشه از خود آدم عزیزترند. بنابراین منشأ این حرف، با عرض معذرت از شما، دشمنان و مغرضان و کسانی است که نخواسته به همچو تبلیغاتی دامن مي زنند، واقعیت چنين نيست. تازه اصل مسأله این است که يا باید در مقابل جنایتکاران و همدستان جمهوری اسلامی زانوی ذلت به زمین زد و تسلیم شد، که بعد هم به ترتيبي اگر همكاري و اطاعت نكنند از دم تیغ گذرانده می شوند، یا اینکه بایستی از حق و حقوق بشر دفاع کرد و ایستادگی نمود. و این یک پیکار فوق العاده سخت و دشوار و در عین حال بی نظیر و از نظر من خیلی افتخارآمیز است که آدم، در شرایطی که دیگر سلاحی هم در اختیارش نیست ولی بدون سلاح هم حاضر به ذلت و تسليم رژيم نباشد و در مقابل حملات دشمن بايستد، در سطح بین المللی نیرو بسیج کند، بزرگترین صفوف حقوقدانان و سیاستمداران و فعالان حقوق بشری را سازمان دهد...

کدام جریان دیگری توانسته 31 سازمان و جریان حقوق بشری جهان را پشت سر خواسته های خودش بیاورد؟ من مطمئن ام از این راه می توانیم حائلی ایجاد کنیم و اميدوارم مانع خونریزی بعدی شویم. از همین جا، با اجازه شما، از ایرانیان آزادیخواه استدعا می کنم هر کمکی که از دستشان بر می آید دردفاع از حقوق بشر اشرفيان اقدام كنند، ما به همه کمکها نیازمندیم. هر چه می توانند همبستگی و همراهی بیشتری با آکسیونهای مقاومت برای نجات اشرفيان، برای تحقق طرح پارلمان اروپا و انتقال حفاظت شده اشرفيان انجام دهند، يعني الان كمك كنند تا بتوانیم فرصت داشته باشيم و راه حل نهایی جهت انتقال اشرفیان را به کرسی اجراء نشانیم. مطمئن باشند برای من و ما و برای همه ما جان و حیثیت اشرفیان از هر چیز دیگری، و از جمله از شهر اشرف، مهمتر است. به کمک همگی نیازمند هستيم برای اینکه جان و حیثیت مجموعه اشرفيان را نجات دهیم و حفظ کنیم.

از زمان زمین گذاشتن اسلحه ها توسط مجاهدین در شهر اشرف، به جای آسان شدن شرایط، ساکنین اشرف در بحران بیشتری فرو رفتند. به نظر شما اگر مجاهدین قراردادی با آمریکاییها امضا نمی کردند و اسلحه هایشان را تحویل نمی دادند، آیا امروز اشرف شرایط مشابهی داشت؟

دکتر قصیم: اجازه بفرمایید، مجاهدین هشت سال پیش مورد بمباراني وحشتناک از طرف نیروهای ائتلاف قرار گرفتند. اگر مذاکرات مشکل و طولانی هشت سال پیش صورت نمی گرفت و آن قرارداد ميان مجاهدین و آمریکاییها امضا نمی شد، اصلا همان موقع نابود شده بودند. طبق آن قراردادی که مسئولان اشرف طي مذاكره موفق شدند با آمریکاییها ببندند، سلاح در مقابل تأمين حفاظت به آمریکاییها مسترد شد. حفاظت تا فرجام نهایی. این متن قراردادی بود که بسته شد، در شرایط مرگباري كه خارج از اختيارشان به وجود آمده بود ......واقعیت تاریخی به این صورت بود. .... اين يك مسأله اي تاریخی است كه فکر می کنم الآن بحث عاجلی برای ما نیست، اگر روزی روزگاری فرصت شد، آن وقت به همه این ابهامات می شود پرداخت و با نشان دادن مدارک و اسناد مربوطه، مسأله را روشن نمود. اما امري که الآن بسیار مهم و محوری است، زنده و محفوظ ماندن اشرفیان، يعني حفاظت آنها تا رسیدن به یک راه حل نهایی استقرار در كشورهاي دموكراتيك است. راه حل واقعي و نهايي تحقق همين طرح پارلمان اروپاست. من شخصا در این زمینه از همه رسانه هاي آزاديخواه و از جمله شما، استدعای امداد، و همبستگی دارم. فرصت در اختيار ما بگذاريد برای آگاهی رسانی به هموطنان و افكارعمومي براي جلوگيري از جنايت بعدي.

آقای قصیم از اینکه وقتتان را در اختیار ما گذاشتید و به سوالات پاسخ دادید بسیار سپاسگزارم. برایتان آرزوی موفقیت و پیروزی دارم.

قصیم: من از شما تشکر می کنم كه این وقت را در اختیار گذاشتید. امیدوارم در آینده باز بتوانم از فرصتهای راديوي شما بهره بگیرم.

سوم ژوئیه 2011

مصاحبه کننده: نرگس غفاری

رادیو ایرآوا یکشنبه ها ساعت 15:00 بوقت اتاوا –شرق کانادا و آمریکا، 23:30 بوقت تهران - بر روی سایت www.radioirava.com

روز مادر مبارک

2011-05-08T20:04:00.001-07:00

تاریخچه روز مادر

هر ساله دومین یکشنبه ماه مه به عنوان «روز مادر» در آمریکا، کانادا و کشورهای اروپایی از جمله انگلیس، فنلاند، دانمارک و استرالیا جشن گرفته می‌شود. در میان بنیانگذاران روز مادر از سه زن می‌توان نام برد: آنا جارویس (مادر)، جولیا وارد هئو، و آنا جارویس (دختر).

● آنا جارویس* (1832 - 1905) زن خانه‌داری بود که در امور اجتماعی از جمله گسترش امر بهداشت به منظور نجات کودکان از مرگ و میر بسیار فعال بود. وی با ایراد سخنرانی و سازماندهی زنان به منظور پیشرفت وضعیت اجتماعی زنان و کودکان فعالیت‌های خویش را آغاز کرد. در سال 1858 وی "روز کار مادر" را بنیان گذاشت و زنان را بسیج کرد تا با افزایش آگاهی خویش در مورد بهداشت، و با کار جمعی برای نجات زندگی کودکان جامعه و محافظت از آنان در مقابل بیماریها تلاش کنند. آنا جارویس همچنین در ایجاد فضای دوستی بین طرفین جنگ داخلی آمریکا پس از پایان جنگ نیز فعال بود و تلاش داشت که با تحکیم دوستی بین مادران، دوستی بین سربازان دو طرف و آشتی ملی را تقویت کند.

● جولیا وارد هئو** (1819 - 1910)، شاعر، زنی بود که از جنگهای داخلی آمریکا و نیز جنگ آلمان و فرانسه متاثر شده و در ادامه کار آنا جارویس در سال 1872 روز خاصی را برای مادران و برای صلح بنیان نهاد.

بدین ترتیب جولیا وارد هئو سنت روز بزرگداشت مادر را آغاز کرد. بزرگداشت مادر با بزرگداشت صلح آغاز شد و اغلب در این روز مادرانی که فرزندان خود را در جنگ‌های داخلی از دست داده بودند، گرد هم می‌آمدند. اما این روز هنوز در آمریکا رسمی نشده بود.

• در روز 9 مه سال 1905، آنا جارویس در گذشت و دخترش که نام او هم آنا بود، بر آن شد که کار جولیا وارد هئو را ادامه دهد و همچنین خاطره و سنت مبارزه مادرش را جاودانه سازد. آنا جارویس (1864 - 1948) با نوشتن نامه به قانونگذاران کشور تلاش خود را برای رسمی کردن روز مادر آغاز کرد. وی برای اولین بار در 10 ماه مه 1908 در شهری که مادرش در روزهای یکشنبه در مدرسه کلیسا تدریس کرده بود، روز مادر را جشن گرفت. به تدریج مردم دیگر شهرهای آمریکا روز مادر را جشن گرفتند تا جایی که در سال 1912 چهل و پنج ایالت امریکا روز مادر را رسمی کرده بودند. در سال 1914، به دستور رئیس جمهور وقت آمریکا، وودرو ویلسون، روز مادر به عنوان یک روز ملی به رسمیت شناخته شد.

چندی پس از رسمی شدن روز مادر، تبلیغات کالاگران برای فروش کالاهای خود به عنوان هدیه به مادر در این روز چنان شدت یافت که آنا جارویس مخالفت خود را با کالایی کردن این روز اعلان کرد. روز مادر هنوز روزی است که شرکتهای مخابرات بالاترین میزان تلفن و رستورانها و گل‌فروشیها بیشترین فروش را دارند. بسیاری از فروشندگان تبلیغات وسیعی برای فروش خدمات و کالاهای خود به مناسبت این روز انجام می‌دهند و روز مادر را به روز پرفروشی برای خود تبدیل کرده‌اند.

سازمانهایی که برای بهبود وضعیت زنان مبارزه می‌کنند، شعارهای مبارزاتی خود را در راستای لغو تبعیض علیه مادران هماهنگ می‌سازند و تلاش می‌کنند تا زنان را بسیج سازند تا پرسش‌هایی همچون آموزش کودکان، بهداشت کودکان و مادران، ساعات کار مناسب و دستمزد برابر برای زنان را در سطح اجتماعی برجسته ساخته و دولت را به سیاست‌گذاری مناسب در راه حل این مشکلها وادار سازند.

منوچهر سخایی، هنرمند عضو شورای ملی مقاومت درگذشت

2011-04-28T07:22:00.001-07:00

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز
مرده آن است که نامش به نکویی نبرند

منوچهر سخایی، هنرمند و عضو شورای ملی مقاومت در سن ۸۰ سالگی در آمریکا بدرود حیات گفت.

منوچهر پس از سه دهه تبعید، بامداد روز(8 اردیبهشت 1390) در کالیفرنیا پس از چند سال مقاومت در برابر بیماری سرطان، برای همیشه خاموشی گرفت. رادیو ایرآوا درگذشت این هنرمند مردمی را به خانواده، دوستان و تمامی دوستداران صدا و مرام منوچهر تسلیت می گوید. یکشنبه گذشته برای چندمین بار ترانه حقوق بشر با صدای منوچهر از رادیو ایرآوا را پخش کردم و دوستداران صدایش یکبار دیگر از صدای خوش او لذت بردند. خیلی تلاش کردم با ایشان مصاحبه ای داشته باشم ولی افسوس که عملی نشد. آقای سخایی را دو بار از نزدیک دیده بودم. برای اولین بار وقتی او را دیدم روی زمین و تکیه به دیوار در محل تظاهراتی نشسته بود و به سخنرانان گوش میداد. با لباسی ساده. سلام و احوالپرسی کردم و او با چشمان مهربان و لبخند همیشگی اش جوابم را داد. به خودم گفتم چقدر این مرد خاکی و خودمانی است و چه بی ادعا. ناسلامتی از بزرگان موسیقی ایران است چقدر خودمانی برخورد می کند. من منوچهر را تا زنده هستم اینگونه به یاد خواهم داشت.

روحش شاد باد

نرگس غفاری- رادیو ایرآوا

ترانه حقوق بشر، با صدای منوچهر سخایی:

http://www.youtube.com/watch?v=Wg6T-cP1PQg&feature=player_embedded#at=23

2011-04-26T16:59:00.000-07:00

تریتا پارسی از شرکت در کنفرانس اتاوا صرف نظر کرد

آقای حمید جورجانی از

CIC Canadian International Council

در تماس تلفنی به رادیو ایرآوا گفت که تریتا پارسی از آمدن به کانادا و شرکت در کنفرانسی که قرار بود پنجم مه برگزار بشود، به خاطر مسائل خانوادگی صرف نظر کرده است. به همه کسانی که به حضور لابی رژیم در اتاوا اعتراض کردند، تبریک می گویم. بهرحال من فکر می کنم که وظیفه ماست که در رابطه با حضور و فعالیتهای چنین افرادی که قصدشان پیشبرد سیاست سازش با رژیم است، افشاگری و اعتراض کنیم و هم آواز با مردممان در داخل کشور به این رژیم ضد انسان، نه بگوییم و اجازه ندهیم فضای دمکراتیک کشورها را آلوده کنند

زنده باد آزادی

http://www.onlinecic.org/calendar/iranincontextregionalandglobalimplications

نرگس غفاری

26 آوریل 2011

2011-04-25T06:42:00.000-07:00

مصاحبه رادیو ایرآوا با آقای حسن داعی،
پژوهشگر و تحلیلگر سیاسی-لابیهای رژیم در آمریکا

http://vimeo.com/22837136

حمله نیروهای عراقی به ساکنین بی سلاح اشرف محکوم است

2011-04-09T20:26:00.001-07:00

خامنه ای، ننگ به نیرنگ تو خون جوانان ما می چکد از چنگ تو
آمریکا ساکنین اشرف را در سال 2003 خلع سلاح کرد و اینک به نیروهای عراقی دست باز می دهد تا آنها را قتل عام کند. این هم برای خوش آیند خامنه ای و آخوندهای خونخوار است. به قول بچه های ایران: مرگ بر اصل ولایت فقیه

2011-03-17T18:08:00.000-07:00

2011-03-16T18:14:00.000-07:00

جشن چهارشنبه سوری

آخرین چهارشنبه هرسال ایرانی که به‌عنوان ”چهارشنبه‌سوری” نام‌گذاری شده، در ایران از هزاران‌ سال پیش با جشن و مراسم ویژه همراه بوده است. مراسم در آخرین سهشنبه شب سال با افروختن آتش و پریدن از روی آن، برگزار میشود. در نوشته‌های برجای‌مانده از دورانهای قدیم ،از این جشن ملی بوته‌سوزانی و پایکوبی در اطراف آن، به عنوان جشن سوری یاد شده است . گفته می شود جشن سوری ( سوریک ) به‌قدمت نوروز است و مورخان آلمانی معتقدند، قدیمی‌تر از نوروز است و به تمامی آرینها تعلق دارد. برخی، مبدأ ”چهارشنبه‌سوری” را به‌زمانی که زرتشت، گاهشمار جدیدی خلق کرد و در آن با ایجاد سالهای کبیسه، تاریخهای گذشته را منظم نمود، مرتبط میکنند. برخی دیگر قدمت چهارشنبه‌سوری را چندهزارسال پیشتر میدانند. ازآنجاکه در روزگار باستان، آتش یکی از مهمترین عناصر کمکی انسان برای زندگی روزمرهاش بوده، ایرانیان به آتش، احترام زیادی میگذاشتند و در جشنهای خود آتش روشن میکردند. در گاه‌شماری زرتشتی، سال شامل ۳۶۵ روز یا ۱۲ ماه است که هر کدام دقیقاً ۳۰ روز بوده و ۵ روز انتهایی سال جدا از ماه‌ها به‌حساب می‌آمده که «پنجه» نامیده‌می‌شود و در هر ۴ سال یک بار ۶ روز می‌شود. در این گاه‌شمار روزی به عنوان چهارشنبه و به طورکلی ۷ روز هفته وجود ندارد بلکه ۳۰ روز ماه و ۵ روز انتهای سال هرکدام با نام خاصی نام‌گذاری می‌شود. ایرانیان قبل حمله اعراب این ۵ روز آخر سال را با روشن کردن آتش جشن می‌گرفتند و بر این اعتقاد بودند که در این ۵ روز ارواح درگذشتگان به زمین سفر می‌کنند و همراه خانواده‌هایشان و برای آنها برکت، دوستی و پاکی در سال آینده طلب خواهند کرد. می گویند بعد از حمله اعراب و مخالفت‌های آن روزگار در برپایی این مراسم، ایرانیان روز چهارشنبه را که نزد اعراب نحس بوده انتخاب کرده و آتش افروزی در این روز را با نحسی آن روز توجیه می کردند.

در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن این جشن است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده‌است. واژه «چهارشنبه‌سوری» از دو واژه چهارشنبه که نام یکی از روزهای هفته‌است و سوری که به معنی سرخ است تشکیل شده‌است. آتش بزرگی تا صبح زود و برآمدن خورشید روشن نگه داشته می‌شود که این آتش معمولا در بعد از ظهر زمانی که مردم آتش روشن می‌کنند و از آن می‌پرند آغاز می‌شود و در زمان پریدن می‌خوانند: «زردی من از تو، سرخی تو از من» چهارشنبه‌سوری جشنی نیست که وابسته به دین افراد باشد و در میان پارسیان یهودی و مسلمان‏، ارمنی‏ها، ترک‏ها، کردها و زرتشتی‏ها رواج دارد.

علامه دهخدا توضیح درمورد مراسم، آئینها و رسمهای ویژه چهارشنبه‌سوری را به‌نقل از استادسعید نفیسی آورده و چنین تعریف کرده است: اشتقاق ترکیب [چهارشنبه‌سوری] یعنی چهارشنبه عیش و عشرت، خود می‌رساند که این شب را برای جشن و سرور بنیاد گذاشته‌اند. این جشنهای ملی از قدیمترین زمانهای تاریخ در میان ایرانیان بوده است… شب چهارشنبه‌سوری در ایران، آئین خاص و تشریفات گوناگون دارد که هر یک از آنها را در ناحیه دیگر میتوان یافت. آئین چهارشنبه‌سوری یا شب چهارشنبه‌ي آخر سال بر دو قسم است: یک قسمت از آن عمومی و مشترک میان تمام مردم ایران است که حتی بعضی از آنها را در ملل دیگر نژاد آریا میتوان یافت و قسمت دیگر آئین خصوصی است که مردم تهران بدعت گذاشته‌اند و از اینجا کم و بیش به شهرهای دیگر ایران رفته است. آن قسمت از آئین این شب که در تمام ایران معمول است از کرمان گرفته تا آذربایجان و از خراسان تا خوزستان و از گیلان تا فارس یعنی تمام این دشت وسیع که ایران امروز را فراهم ساخته است و زیباترین بقایای ایران باستانی است در هر شب چهارشنبه آخر سال با شور و دلبستگی خاصی آشکار میشود. تمام مردم آذربایجان چه در شهر و چه در دهات در آن شرکت دارند و حتی هنوز در میان مردم قفقاز معمول است. ایرانیانی که از دیار خود دور افتاده‌اند نیز آن را فراموش نمیکنند و ایرانیان مقیم ترکیه و مصر و هندوستان نیز در جامعه خود، این رسوم و آداب را معمول میدارند. سالهاست که جوانان جشن چهارشنبه سوری را به صحنه رویارویی با نظام آخوندها تبدیل کرده اند که این حرکت آنگونه که برخی می خواهند القاء کنند نه مختص به جنبش سبز بوده و نه از حرکات اعتراضی پس از انتخابات 88 نشأت گرفته است. چهارشنبه سوری بهترین زمان برای ابراز خشم و نفرت از رژیمی است که رهبرش، علیه جشن ملی چهارشنبه سوری فتوا می دهد. ابراز خشم است نسبت به ماموران رژیمی که برای خاموش کردن آتش چهارشنبه سوری برای مردم ایجاد مزاحمت می کنند. اما نه فتوای خامنه ای علیه اعیاد ملی ما و نه تقلای مامورانش هیچگاه در فروکش کردن آتش مبارزه کارساز نبوده و نیست و در این نبرد، پیروزی از آن ملت ایران خواهد بود.

2011-02-14T17:57:00.000-08:00

مبارک، بن علی، نوبت سید علی

در قاهره با شتر، توی تهران با موتور، مرگ بر دیکتاتور

تقاضای کمک حسن داعی

2011-01-31T04:52:00.000-08:00

از فعالیتهای افشاگرانه و با ارزش آقای حسن داعی علیه رژیم ایران حمایت کنیم

http://www.youtube.com/watch?v=q-N45LF8fbw

وب سایت برای ارسال کمک مالی:

http://www.iranianlobby.com/donate.php

زنده باد آزادی

فیلم مستند "ایرانیوم"

2011-01-20T15:10:00.000-08:00

تن ندادن کانادا به لغو نمایش یک فیلم مستند و حنای بی رنگ آخوندها

همزمان با افزایش موج جدید اعدامها در ایران، خبر لغو نمایش یک فیلم مستند بدرخواست سفارت رژیم در اتاوا- پایتخت کانادا، رسانه های خبری این کشور را پس از مدتها سکوت وادار به پرداختن به برنامه اتمی رژیم و نقض حقوق بشر در ایران نمود.

روز یکشنبه 16 ژانویه 2011، قرار بود که مرکز اسناد و آرشیو ملی کانادا، فیلم "ایرانیوم" ساخته "رافائل شور- مستندی که در رابطه با برنامه هسته ای رژیم افشاگری می کند- را نمایش دهد. سفارت رژیم ایران در اتاوا به طور رسمی به نمایش این فیلم اعتراض نمود و خواهان لغو نمایش آن شد. مرکز اسناد و آرشیو ملی کانادا به دلایلی که هنوز نامعلوم است به این خواسته رژیم تن داد. اما دوباره اعلام گردید که مستند مزبور، روز سه شنبه 18 ژانویه اکران خواهد شد. اینبار ایمیلهای بی نام و نشان وتهدیدآمیز به این مرکز آغاز گردید و در نهایت، ارسال دو نامه مشکوک توسط دو مرد به این مرکز، دست اندرکاران را بر آن داشت تا دوباره نمایش "ایرانیوم" را لغو کنند. پس از آن آقای جیمز مور، وزیر میراث فرهنگی و آقای جیسون کنی، وزیر مهاجرت کانادا، اعلام نمودند که این فیلم در مرکز اسناد و آرشیو ملی کانادا بزودی اکران خواهد شد و اجازه نخواهند داد تا سفارت رژیم ایران، آزادی بیانی که شهروندان این کشور از آن برخوردارند را محدود کند.

سوالی که اینجا مطرح می شود این است که چگونه رژیم ایران، اینچنین در کانادا رسوخ کرده که می تواند با تهدید و ارعاب مانع از اکران یک فیلم شود.

رژیم ایران سالهاست از طرق مختلف و در راستای فریب بزرگ "گفتگوی تمدنها" و با سوء استفاده از فضای دمکراتیک کانادا، سعی کرده است تا چهره های مورد اعتماد خود را در سطوح مختلف به سیستم کانادا رسوخ دهد. از جمله کاندیداتوری فردی به نام علی مأنوسی – یکی از ماموران رژیم در کانادا- در حزب سبزهای این کشور که البته پس از موج اعتراضات ایرانیان در انتخابات شهری شکست خورد.(http://iranianembassyandthegreenparty.blogspot.com/) یا راه اندازی "خانه فرهنگ" رژیم در اتاوا که قرار بود مورد استفاده کلان آخوندها قرار گیرد که با همت ایرانیان مخالف رژیم، این نقشه نقش بر آب شد و تنها استفاده ای که از این مرکز صورت می گردد، مراسمی است که کارمندان سفارت و وابستگان نظام در آن شرکت همیشگی داشته اند. یا اعتراضات و افشاگریهای اخیر که جلسه رژیم در سالن کنفرانس اتاوا را افشا کرد. با اینحال رژیم، فعالیتهای خود را ادامه می دهد و از هر منفذ و وسیله ای برای پیشبرد اهداف شیطانی خود استفاده می کند و اگر "گفتگوی تمدنها"، برٌایی نداشت، احمدی نژادی وارد صحنه می شود و چنان گستاخ گشته که سعی دارد جو اختناق و سرکوب خود را به کانادا نیز منتقل کند. هر چند که دولت کانادا قاطعانه در برابر خواسته اخیر سفارت رژیم ایستاد اما باید بر روی این نکته که چرا کانادا دست رژیم را تا این حد باز گذاشته تامل کرد و پرسید که چه منبعی اطلاعات گمراه کننده ای از مخالفان نظام را در اختیار ارگانهای اطلاعاتی کانادا از جمله سی سس و آر.سی.ام.پی می گذارد؟ چرا نام مخالفان نظام در لیستهای سیاه و تروریستی کشورهایی چون کانادا گنجانده می شود در حالی که آخوندها فعالیتهای تروریستی و جاسوسی خود را آزادانه ادامه می دهند؟ مخالفان رژیم در کانادا، همواره مورد توجه ارگانهای اطلاعاتی نامبرده قرار داشته اند و حرکات آنها ثبت و ضبط شده است. وقتی ارگانهای اطلاعاتی کانادا از جمله سی سس و آر.سی.ام.پی، به اطلاعات ارسالی رژیم اعتماد می کنند و مخالفان نظامی را که دولت کانادا بدرستی بارها به دلیل نقض حقوق بشر محکوم کرده است، زیر ذره بین می گذارند و این اطلاعات غلط و گمراه کننده را حتی در اختیار ارگانهای اطلاعاتی دیگر کشورها از جمله آمریکا قرار می دهند، واضح است که این چراغ سبزها دست رژیم را در دخالت در امور داخلی کشوری مانند کانادا، بازتر می کند. رژیم آنقدر با فراخ بال در این کشور پرسه زده است که شاید انتظار داشت سازنده فیلم مستند ایرانیوم توسط پلیس کانادا دستگیر شده و حتی به سرنوشت جعفر پناهی مبتلا گردد.

رژیم آنقدر از طریق آقازاده هایش پول غارت شده مردم ایران را به این کشور سرازیر کرده که برای سالیان طولانی، چشم مقامات کانادا را کور کرده بود.

اینک اما با اقدام ضد دمکراتیک رژیم مبنی بر تهدید یک مرکز فرهنگی به تبعیت از فرمانش، دولت کانادا را وادار به رسیدن به این نقطه می کند که باید در برابر تهدیدات و مهرورزیهای احمدی نژادی، ایستاده و اجازه ندهد تا رژیم به کانادا امر و نهی کند.

رفتار رژیم در این مسئله بخوبی ماسک رنگارنگ و فریبکارانه آخوندها در خارج کشور را عقب می کشد و شیوه های آخوندی از قبیل متهم کردن کانادا به "یک سو نگری" دیگر احساس همدردی کسی را برایشان بر نخواهد انگیخت و تنها جو اختناق و دیکتاتوری حاکم بر میهن ما را هم برای دولت و هم برای مردم کانادا آشکارتر خواهد ساخت.

نرگس غفاری

Jan. 20, 2011

سال نو میلادی مبارک

2010-12-27T13:34:00.000-08:00

سال 2011 بر همگی شاد باشد

2010-12-21T10:18:00.000-08:00

بین چگونه قناری ز شوق می لرزد

نترس از شب یلدا بهار آمدنی است

جشن یلدا شاد و مبارک

سوء استفاده سیاسی رژیم از مرگ تراژیک جوان ایرانی در اتاوا

2010-12-15T11:58:00.001-08:00

نقشه رژیم ایران در سوءاستفاده سیاسی از مرگ تراژیک یک جوان ایرانی در اتاوا، خنثی شد

یک جوان 16 ساله ایرانی به نام یزدادن غیاثوند غیاثی روز دوشنبه 8 دسامبر ساعت 10:30 بامداد توسط سه جوان 18، 19 و 20 ساله مورد اصابت شلیک گلوله قرار گرفت و پیکر مجروحش توسط این افراد که تا به حال توسط پلیس دستگیر شده اند، از داخل ماشین به پیاده روی خیابان بوث به بیرون پرتاب گردید.

جامعه ایرانی اتاوا با اطلاع از این خبر تکان دهنده برای احساس همدردی با خانواده غیاثی در مراسم خاکسپاری این جوان، که از سوی خانواده اش به عموم اطلاع داده شده بود، شرکت کردند.

شنوندگان رادیو ایرآوا با تماسهای خود به این رسانه فارسی زبان اتاوا، نگرانی خود مبنی بر سوء استفاده سیاسی رژیم ایران از مرگ یزدادن غیاثی را ابراز داشتند. نگرانی جامعه ایرانیان به روز پنجشنبه 9 دسامبر در جریان مراسمی که در مسجد اتاوا برگزار شده بود، بر می گردد. نماینده سفارت رژیم ایران در کانادا، بدنبال سخنانی درگذشت تراژیک یزدادن غیاثی را به صحنه کربلا و شهادت علی اکبر تشبیه کرده و اعلام می دارد که رژیم ایران، این پرونده را تا به آخر دنبال خواهد کرد!! این در حالیست که پلیس اتاوا هر سه مجرم را دستگیر کرده و اسامی آنان از سوی رسانه های اتاوا اعلام گردیده بود.

از سوی دیگر کاردار سفارت کانادا در ایران در همین رابطه و در روز دوشنبه 13 دسامبر توسط رژیم احضار شده و از وی خواسته شده بود تا در این مورد پاسخگو باشد!؟

وزارت خارجه رژیم در حالی که وزیرش، متکی از سوی احمدی نژاد در حالیکه هنوز در سفر دیپلوماتیک بود، اخراج شد، به ایرانیانی که قصد سفر به کانادا را دارند توصیه کرد که هشیار باشند!!

این اولین باری نیست که رژیم ایران، به شهروندان ایران که قصد مسافرت به کانادا را دارند، هشدار می دهد. رژیم ایران، زخمی از محکومیتهای پی در پی نقض حقوق بشر در ایران توسط دولت کانادا، بارها به طور تلافی جویانه ای، نقض حقوق شهروندان کانادا را زیر سوال برده و خواهان تغییر رفتار دولت کانادا نسبت به شهروندانش شده است!!؟

رژیم که در ایزولاسیون بین المللی بسر می برد، با دست آویز شدن به حوادثی مانند حادثه غم انگیز و شوکه کننده یزدادن غیاثی، قصد سوء استفاده سیاسی از این تراژدی را داشت که با هوشیاری جامعه ایرانی در اتاوا، درنطفه خفه شد.

یک منبع خبری رادیو ایرآوا گفت که از سوی دفتر وزیر امور خارجه رژیم ایران با خانواده غیاثی در داخل کشور نیز تماس گرفته شده است و به آنان گفته شده که این پرونده را دنبال خواهند کرد!!

خانواده غیاثی در اتاوا به تلویزیون محلی سی بی سی گفتند که درحالی که سوگوارند، قصد وارد شدن به مسائل سیاسی بین ایران و کانادا را ندارند، اما هم به پلیس و هم به سیستم قضایی کانادا اطمینان دارند.

گزارشگران رادیو و تلویزیون سی بی سی اتاوا گزارشی از قصد تازه رژیم در این حادثه را تهیه کرده و این رسانه روز دوشنبه 13 دسامبر آنرا به کرات از رادیو و تلویزیون خود پخش نمود.

اگر رژیم ایران برای مردم احساس دلسوزی می کرد، شکنجه روحی و جسمی سکینه آشتیانی را متوقف کرده و این زن بی پناه را بلافاصله آزاد، قاتل زهرا کاظمی را معرفی و دادگاهی می کرد و یا حتی جسد او را به کانادا پس می فرستاد. اگر رژیم، ذره ای حس انساندوستانه نسبت به مردم ایران داشت دست از برنامه هسته ایش برمی داشت و ایران را بیش از این در معرض خطر جنگ قرار نمی داد.

نرگس غفاری- رادیو ایرآوا

14 دسامبر 2010

لینک زیر گزارش تلویزیون سی بی سی می باشد که در 13 دسامبر 2010 پخش گردید:

http://www.youtube.com/watch?v=XDEk6GEuDwA

گل پرپر شده مادر

2010-08-02T10:13:00.000-07:00

به مناسبت سالگرد قتل عام زندانیان سیاسی دهه 60

گل پرپرشده مادر

http://bahare-azadi.blogspot.com/2006/01/67.html

هفتمین سالگرد قتل زهرا کاظمی بدست جانیان حاکم بر ایران

2010-07-12T08:27:00.000-07:00

به یاد زهرا کاظمی:

http://bahare-azadi.blogspot.com/2006/07/blog-post.html

روز مادر و اعدام 5 انسان اسیر در چنگال آخوندها

2010-05-10T11:21:00.000-07:00

دیروز در شمال آمریکا روز مادر بود. و چه روز بسیار غم انگیزی. چرا که این روز همزمان شد با اعدام 5 تن دیگر از زندانیان سیاسی توسط رژیم خونخوار حاکم بر ایران. حکومت ملاها روز قبل از آن هم 6 نفر دیگر را اعدام کرده بود. به قول دوستی، اعدام، یک راه حل سیاسی است برای رژیم.
در این حکومت گفتمان، گفتار و گفتگو معنی ندارد چون در صورت تن دادن به آن، شکست خواهد خورد. پس اعمال فریبکارانه برخی از جمله خاتمی، اصلاح طلبان و .... و اکنون موسوی در این سیستم پوچ و بی معنی است و این رژیم اطلاح پذیر نیست که نیست که نیست.
به امید روزی که هیچ ایرانی به خاطر عقیده، مرام و یا جنیسیت مورد اذیت و آزار قرار نگیرد.

زنده بــــــــــــــــــــــاد آزادی

2010-03-23T08:17:00.000-07:00

نوروز آمد

عکس: نرگس غفاری

نوروز خجسته و شاد باد

2010-03-19T10:08:00.000-07:00

سال نو مبارک و خجسته باد

2010-03-16T12:15:00.001-07:00

جشن چهارشنبه سوری شاد و آتشین باد

http://www.youtube.com/watch?v=tKzL6wWry8Q

حجت الاسلام غلامرضا حسنی

2010-03-15T06:49:00.000-07:00

حجت الاسلام غلامرضا حسنی، ثبت ملی! می شود
بنا به خبرگزاریهای رسمی رژیم، قرار است ملاحسنی، نماینده ولی فقیه رژیم در آذربایجان غربی و امام جمعه نظام در ارومیه به عنوان یکی از مشاهیر و مفاخر کشور ثبت ملی شود!! ملاحسنی همچون دیو جماران(خمینی) و خلخالی، یکی از دیگر از آخوندهایی است که دستانش غرق در خون جوانان ایران زمین می باشد. وی که یا مسلسل بدست دارد و یا ششلول می بندد، حتی به فرزندش نیز رحم نکرد و در اوایل انقلاب، محل اقامت رشید حسنی- پسرش- را فاش کرد و به کمیته انقلاب رژیم اطلاع داد. اکبر مظفری در مقاله ای در روزنامه حکومتی جمهوری اسلامی در اینباره می نویسد: "فرزند بزرگ آقاي حسني « رشيد » از سران فدائيان خلق آذربايجان غربي بود. او گرايش خاصي به احزاب ضدانقلاب داشته و طي دوران انقلاب، جرايمي مرتكب شده بود و به همين مناسبت مخفيانه زندگي مي كرد. يك روز وقتي آقاي حسني در مجلس شوراي اسلامي بود، خبر دقيق محل اقامت رشيد را به وي گزارش دادند. وي نيز به سرعت نيروهاي كميته را آگاه كرد و بدين وسيله رشيد دستگير گرديد و چون محل ارتكاب جرمش تبريز بود، براي محاكمه به آنجا اعزام شد. وي پس از انجام محاكمه به اعدام محكوم شد. اين حكم پس از گذشت مراحل قانوني به اجرا در آمد." غلامرضا حسنی، همچنین در سال 58، خیزش کردها را سرکوب کرد. خوب جانوران آدمکش حاکم بر کشور باید هم چنین جانوری را ثبت ملی! کنند. این جانوران وحشی بدست مردم اما جارو خواهند شد و نتیجه اعمال ضد انسانی شان را بزودی خواهند دید.

عکـس سال

2010-02-14T06:48:00.000-08:00

ماستروزو عکاس آزاد ایتالیایی جایزه بهترین عکس سال دررقابتهای جهانی عکس مطبوعات را با عکس "از پشت بام تهران" از آن خود کرد

2010-02-09T09:36:00.000-08:00

سالگرد انقلاب 57، ناقوس مرگ آخوندها
با وجودیکه چند روز بیشتر به سی و یکمین سالگرد انقلاب ضد سلطنتی مردم ایران باقی نمانده است،

مردم، خودشان را برای یک رویارویی بزرگ با رژیم آماده می کنند. اینروزها بر روی هر سایت و وبلاگ که می رویم و با هر وسیله ای که با داخل تماس می گیریم، به اشتیاق وتشویق مردم برای شرکت در یک تظاهرات بزرگ پی می بریم. رژیم هم البته خودش را به انحاء مختلف جمع و جور می کند تا با این قدرت نمایی مقابله نماید. از رژه نیروهایش در خیابانها و میادین شهرها بخصوص تهران، تا خط و نشان کشیدن های سران ریز و درشتش برای مردم که اگر چنین کنید، چنان می کنیم و خلاصه تا اعدام و تهدید به اعدام دستگیرشدگان در جریان قیام سراسری و بخصوص اسرای روز 6 دی(عاشورا).... همه اینها، اما ترس و وحشت رژیم از جارو شدن توسط مردم را به نمایش می گذارد. جمع کردن عکسهای خمینی و خامنه ای از ترس بزیر کشیده شدنشان توسط مردم و تعویض سطلهای زباله آهنی با پلاستیکی که در بین مردم به "جنبش سطل آشغال" معروف شده است، نمونه هایی از ترس و وحشت رژیم است.
در 31 سال گذشته، رژیم هیچگاه یک روز راحت نداشته و هر چه در این سالیان زد و کشت و برد، چیزی عایدش نشد و تنها مردم را برای رسیدن به اهداف انقلاب 57 مصمم تر کرد. اهدافی که بدلیل سبز شدن خمینی بر سر راه انقلاب، و پس از اینکه شاه را از ایران بیرون انداختند، هیچگاه به دست نیامدند و به نتیجه نرسیدند.
خمینی با همان بی احساسی نسبت به بازگشت به وطن در سال 57، دهها هزار تن را اعدام و زیر شکنجه کشت، میلیونها تن را در تنور جنگش با صدام حسین نابود کرد، صدها هزار را در سیاهچالهای خود زندانی نمود و میلیاردها دلار به کشور ضرر زد که جانشین خامنه ای و فرزند خلفش احمدی نژد و اپوزیسیونهای رنگارنگ درون نظام، اصلاح طلبان حکومتی، اصولگرایان آخوندی و...هنوز ازاعمال ضد انسانی و ضد ایرانی دیو جماران حمایت می کنند.
نسلی که در زیر بمباران تبلیغاتی رژیم بزرگ شده اند، اما مصرانه در تلاشند تا آخوندهای حاکم را به زیر بکشند و آزادی و دمکراسی را جایگزین دیکتاتوری مذهبی کنند. در این راه نیز نه از تجاوز و شکنجه واهمه ای دارند، نه از اعدامهای خیابانی و توپ و تشر آدمکشان حاکم. آخوندها می دانند و ما نیز می دانیم که این رژیم رفتنی است. به قول معروف دیر و زود دارد ولی سوخت و سوز ندارد.
امید آنکه در آستانه سال جدید، به همت مردمی، جنبش مقاومت و سرنگونی طلبان رژیم، ایران خانوم، از اسارت دیوسیرتان نجات پیدا کند و روی خوش آزادی را ببیند.
مرگ بر خامنه ای
زنده باد آزادی
نرگس غفاری 18 بهمن 1388

قیام مردم

2009-12-28T10:45:00.000-08:00

2009-12-20T10:55:00.000-08:00

منتظری در سن 87 سالگی درگذشت

!!!!!!!!!

هرچند خبر فوت آیت الله منتظری مبنی بر درگذشتش در خواب و در خانه، از سوی نوه او، ناصر منتظری تایید شده است اما ماهیت مافیایی رژیم را نمی توان نادیده گرفت. بسیاری بر این باورند که مافیای رژیم، منتظری را بواسطه مخالفتهایش با خمینی و فتوای اخیرش یعنی عزل خامنه ای، به قتل رسانده است. به دلیل ماهیت رژیم دراز بین بردن مخالفان دور و نزدیک خود، مرگ منتظری نیز مانند مرگ ناگهانی طالقانی در اوایل انقلاب، راه مبارزه با رژیم را دشوارتر می کند. در شرایطی که جناحهای ریز و درشت رژیم به جان هم افتاده اند، فتوای عزل خامنه ای از ولایت فقیهی، توسط منتظری ضریه سنگینی برای رژیم بود که می بایست با آن برخورد می کرد و آتش آنرا قبل از آنکه بیشتر از این دامن ولایت را می گرفت، خاموش می شد. خامنه ای در پیام تسلیت منتظری، برای جری تر کردن "امت همیشه در صحنه"، و عزیزان بسیجی و پاسداران هار یادآوری می کند که "در اواخر دوران حیات مبارک امام راحل امتحانی دشوار و خطیر، پیش آمد که از خداوند متعال میخواهم آن را با پوشش مغفرت و رحمت خویش بپوشاند و ابتلائات دنیوی را کفاره ی آن قرار دهد."
وزارت ارشاد اسلامی رژیم هم در دستورالعملی اعلام کرد: "با توجه به مواضع آقاي منتظري از سال 68 به اين سو و لزوم نگه داشتن آرامش در فضاي فعلي جامعه، مطالب و گزارشهاي مرتبط با اين موضوع نبايد بر خلاف بند 2 قانون مطبوعات باشد. با توجه به احتمال بروز اتفاقاتي در جريان برگزاري مراسم آقاي منتظري، جرايد در گزارشها و خبرهاي خود بايد به اختلاف نظرهاي امام با ايشان اشاره كنند". اين دستور العمل همچنين از روزنامه ها خواسته است كه در گزارشها و خبرهاي خود تنها به شخصيت فقهي منتظري اشاره كرده و از پرداختن به وجوه سياسي شخصيت وي خودداري كنند.
خبرگزارى حکومتی فارس وابسته به سپاه پاسداران نیز با اعلام خبر فوت منتظرى، نوشت: حسينعلى منتظرى پس از انقلاب به توصيههاى حضرت امام كه خواستار پاك كردن دفتر نامبرده از عناصر ناسالم بود، گوش نكرد و در نهايت بعد از ارتحال امام اجازه داد نيروهاى مخالف امام راحل خاطراتى را براى او تنظيم كنند. در اين خاطرات نسبتهاى ناروايى به امام وارد شد."سوال اکنون این است که آیا مرگ منتظری، سیر فروپاشی و سرنگونی رژیم را مختل خواهد کرد و شکاف عظیم درون رژیم، جوش خواهد خورد؟ بی شک پاسخ این سوال در واکنش مردم در روزهای آینده در مراسم خاکسپاری منتظری و روزهای پس از آن و از سوی دیگر قدم بعدی اپوزیسیون اصلی ایران هویدا خواهد شد.

ای ساربان کجا می روی

2009-11-01T09:19:00.000-08:00

ترانه ای زیبا از محمد

2009-08-05T18:33:00.000-07:00

جدیدترین کار از اشرف
http://www.youtube.com/watch?v=7MpJSXIZ8cA

پیکر بی شکست

هرچه تبر زدی به من زخم نشد جوانه شد

بغض وداع با شهید آه نشد ترانه شد

خون یلان اشرفی در رگ غیرت وطن

از خم کوچه ها گذشت سیل شد و روانه شد

تیر زدی تبر زدی بر تن بی سپر زدی

این تن خون چکان من از شرفم نشانه شد

چنگ زدی که برکنی ریشه کوه نور را

سنگ به سنگ کوه ما شعله پر زبانه شد

بند زدی به دست ما در طمع شکست ما

پیکر بی شکست ما تیر شد و کمانه شد

تیر زدی تبر زدی بر تن بی سپر زدی

این تن خون چکان من از شرفم نشانه شد

هر چه به کینه تاختی تا بکشی تو نام را

نام و نشان اشرفی زمزمه زمانه شد

تیر زدی تبر زدی بر تن بی سپر زدی

این تن خون چکان من از شرفم نشانه شد

2009-07-21T15:21:00.001-07:00

به یاد فروغ حسنی

http://www.youtube.com/watch?v=2KCF4ayTYXU

2009-06-23T06:52:00.000-07:00

صفیر گلوله سینه اش را شکافت
صورتش پر خون شد و با چشمانی باز رفت
پدر زمزمه می کرد: نترس ندا
ندا نترسید
ندا نترسید از سوراخ شدن قلب شجاعش
ندا نهراسید از مردن در راه آزادی
به خیابان آمد و خروشید
مرگ بر دیکتاتور

باز هم ندایی دیگر
باز هم شجاعتی ستودنی
باز هم زایش یک حماسه
اسمش ندا بود
27 ساله، دانشجو
همنام دختر شجاع شهرمان
نداها بلند شدند
تا سدها را در هم شکنند
نداها یک هدف دارند
نداها یک خواسته دارند
نداهای آزادی و رهایی نداها، دشمنان تاریکی

با قهرمانان اشرف

2009-04-27T17:21:00.000-07:00

با قهرمانان اشرف

قهرمانی هست، چنانچه قلبت را بیابی.
پاسخی هست، چنانچه روحت را بیابی.

تاریخ ملتها همیشه مملو از داستانهای واقعی و تخیلی بوده است.
داستانهایی از نبرد بین خوب و بد. زشت و زیبا. پلیدی و نیکی.
پس از گذشت یک قرن از جنبش مشروطه و دست آوردهای آن
اما خواندنیها درباره آن مانند قصه ای می مانند که انسان را بر می انگیزاند.
امروز نیز داستانی خلق شده و قهرمانانی در آن نقش آفرینی
می کنند. قهرمانانی که سالهاست، در دژی مستحکم رشادت از خود نشان داده و
می دهند. آری. شهر اشرف جایگاهی است که باید بدرون آن
نگریست و قهرمانان را دریافت. جایگاهی که پاسخی است به
پرسش بزرگ قرن: مبارزه یا معامله؟

وقتی احساس می کنی امید از بین رفته
به درونت نگاه کن و قوی باش
و تو واقعیت را خواهی دید
که قهرمان در تو آمیخته.

و چه زیبایند این کلمات.
انسانهایی که ماهها در سرما و گرما، جلوی دربها و اماکن حقوق بشری
تحصن می کنند، از اشرفیان این فرزندان آب و خاک ایران حمایت
و پشتیبانی می کنند و در کنارشان افرادی که ایرانی نیستند و مجبور نیستند
به خود سختی بدهند و زندگی مرفه خود را
به خطر بیاندازند، خوب می دانند به کجا نگاه می کنند و
می دانند که اشرفیان با آنان پیوند خورده اند.

خدا گواه است که بدنبال آمال و آرزو رفتن سخت است
ولی اجازه نده کسی آن را از تو جدا کند.
دل قویدار
فردایی خواهد بود
وقتش که رسید، راهت را پیدا خواهی کرد.

اینک وقتش رسیده و راه پیداست. به هیچ کس هم اجازه نخواهیم
داد آمال و آرزوی ما (اشرف) را از ما جدا کند.
به این ایمان داریم که فردایی خواهد رسید که در آن طعم شیرین آزادی
را بچشیم.

آنوقت است که قهرمان از راه می رسد
با نیرویی که ادامه دهد
و تو ترست را به کناری خواهی گذاشت
و تو می دانی که باقی خواهی ماند

ما می دانیم که اشرف ماندنی است. چرا که آنها به آن ایمان دارند.
اشرف، خط مقدم جنگ است و حفظ آن وظیفه انسانی ماست.
اشرف نقطه نهایی مبارزه علیه دیکتاتوری است.
و همانجاست که سرنوشت رقم خواهد خورد.
پیروزی از آن کسانی است که مبارزه می کنند.
پیروزی نزدیک است.

نرگس غفاری
هفتم اردیبهشت 1388
شعر: مارایا کری

مقدم بهار گرامی بـــــــــــــــاد

2009-03-19T06:55:00.001-07:00

سال نو بر تمامی آزادیخواهان گرامی بــــــاد

http://www.youtube.com/watch?v=IehAzUeOPGQ

روز جهانی زن

2009-03-11T06:42:00.000-07:00

روز جهانی زن بر همه آزادیخواهان گرامی بـــــــــــــــاد

http://www.youtube.com/watch?v=PMSSWQYlsuM

2009-02-14T08:21:00.000-08:00

روز عشاق مبارک بــــاد

2009-01-27T20:05:00.000-08:00

آری، پیـــروز شدیـــــم

مانند میلیونها ایرانی چند روزی بود که با ولع اخبار را دنبال می کردم. حال و هوای خبرها، مثبت به نظر می رسید. اما ته دلم، نگران بودم. با خودم می گفتم نکند لحظه آخر، باز هم سفسطه ای راه بیاندازند. آخر از اینها هر چه بگویی برمی آید. خیلی دلم می خواست زودتر صبح می شد و آنچه را که می خواستم، از سیمای آزادی بشنوم. ولی مگر صبح می شد و آن لحظه فرا می رسید. صبح نشستم جلوی میز کامپیوتر و سریع روی صفحه مشاهده سیمای آزادی کلیک کردم. مجری، خبر پیروزی را داد: شورای وزیران اتحادیه اروپا اعلام کرد که نام سازمان مجاهدین خلق ایران، از لیست تروریستی اتحادیه اروپا، حذف شده است. سر از پا نمی شناختم. در عین حالی که بسیار خوشحال شده بودم، گریه از گونه هایم روان بود. به تمام مصیبتهایی که مردم ایران بخصوص در هفت سال گذشته کشیده بودند، آنهم برای معاملات ننگین اقتصادی، فکر می کردم. به یاد ندا حسنی و صدیقه مجاوری افتادم که علیه زد و بند با سیه دلان، بیش از پنج سال پیش، خود را به دل شعله ها سپردند. عده ای در اروپا و برای رسیدن به مال و منال بیشتر، خون ملتی را در شیشه کرده و دستان خون آلود حاکمان بر ایران را می فشردند! آنها پستی و پلشتی را به حد اعلا رسانده بودند و به جای محکوم کردن جنایات آخوندهای قساوت پیشه، مردم ایران را تنبیه می کردند!
تنی چند از دوستان تصمیم گرفتند نزد ندا بروند. من هم با آنها رفتم. پرچمها را با کمک هم در برفهای انبوه فرو کردیم. تابش خورشید، گرمایی خاص به جمع ما داده بود. گلهای صورتی و زرد روی پرچمی به سفیدی برف با آرم قرمز سازمان مجاهدین چیده شدند. شیرینی در کنار گلها قرار گرفت و یک به یک این روز تاریخی را به ندا تبریک گفتیم و به گفتگو پرداختیم. دختر شجاع شهرمان را ساعتی بعد در میان گلها رها و آرامگاهش را با آروزی شنیدن خبر پیروزیهای بزرگتر ترک کردیم. در راه خانه به فکر فرو رفتم و از خودم پرسیدم اگر فرصت صحبت با ندا حرف را داشتم، به او چه می گفتم. و این جملات در ذهنم نقش بستند:
سلام ندا جان؛ اجازه بده قبل از هر چیز، حذف نام سازمان مجاهدین خلق ایران رو از لیست اتحادیه اروپا بهت تبریک بگم. عزیزم، امروز بیش از هر وقت دیگری دلم برات تنگ شده. نمی دونی چقدر از شنیدن این خبر خوشحال شدم و چقدر دلم می خواست می بودی و می دیدی که تظاهرکنندگان در بروکسل از شادی چه می کردند. بعضیها معتقدند که زندگی بعد از مرگ انسان، همچنان ادامه داره. اگر چنین باشه مطمئنا خودت همه چیز رو دیده ای و مثل همیشه لبخند شیرین بر لبانت نقش بسته. به خانواده ات، بخصوص به مادر و پدرت، این زن و مرد مقاوم، از ته قلبم پیروزی مردم و مقاومت ایران رو تبریک می گم. مادرت به قولی که روی تخت بیمارستان بهت داده بود، بخوبی وفا کرده. فروغ، شیرگونه از فرزندانش در شهر اشرف حمایت می کنه و با تمام سختیها، چنگ در چنگ می شه و خم به ابرو نمیاره. و پدرت با افتادگی خاص خودش و با صدایی آرام ولی گیرا و مصمم، همیشه در افشای ظلم آخوندها، حاضره و لحظه ای از پا نمی نشینه. ندای عزیز، آن چه رو که بخاطرش، جان عزیزت رو فدا کردی، پویا و زنده و حی و حاضر و استوارتر از همیشه است. از حماسه ای که تو و صدیقه و دیگران در ژوئن 2003 آفریدید، اینگونه برچسب تروریستی، وا رفت و بساط مماشاتگران برچیده شد. ندا جان، امروز در بروکسل، دهها هزار ایرانی، عهد بستن که تا هدف نهایی یعنی آزادی ایران از جور و ستم آخوندها، همچنان در صحنه بمونن و به مبارزه ادامه بدن. چقدر زیبا بود دیدن چهره های بشاش آنها که پس از سالها اعتراض، تظاهرات و تحصن علیه برچسب تروریستی، اینک در بروکسل، جشن پیروزی رو برپا می کردن. نام ایران و ایرانی که می رفت با تروریست، اخلالگر...و آخوند، یکجا و در کنار هم نوشته بشه، یک بار دیگه بعد از دکتر مصدق، و اینبار توسط مقاومت ایران با حروف درشت و با سربلندی در تاریخ حک شد. ندا جان مبارک بادت این پیروزی و سربلندی.
نرگس غفاری
هشتم بهمن 1387= 27 ژانویه 2009

تبریک، تبریک

2009-01-26T09:52:00.000-08:00

خروج نام سازمان مجاهدین خلق ایران از لیست تروریستی اتحادیه اروپا، شاد و مبارک باد

لیست شده پاره پاره، ملا شده بیچاره

سالروز فروغ فرخزاد

2009-01-07T15:18:00.000-08:00

فروغ فرخزاد در 15 دیماه 1313در تهران بدنیا آمد. پدرش سرهنگ محمد فرخزاد و مادرش توران وزیری تبار نام داشتند. فروغ 4 برادر به نامهای امیرمسعود، فریدون، مهرداد و مهران و دو خواهر به نامهای پوران و گلوریا داشت. فروغ چهارمین فرزند خانواده بود. او در دبیرستان خسرو خاور در تهران، تحصیل کرد. در سن 16 سالگی، در حالیکه در کلاس هفتم درس می خواند با پرویز شاپور، ازدواج کرد. ثمره این ازداواج کامیار بود.
اولین مجموعه اشعار فروغ، اسیر نام داشت که در سال 1331 منتشر شد. فروغ در سال 1336 دومین مجموعه شعر خود، دیوار را منتشر کرد. در سال 1337 به کار فیلم روی آورد و در سال 1339 در فیلمی به نام خواستگاری بازی کرد. فروغ در سال 1341 اولین فیلم مستند خود به نام خانه سیاه است را از زندگی جذامیان در آسایشگاه بابا باغی تبریز، ساخت. در همان زمان، حسین را از جذام خانه مشهد به فرزندی پذیرفت. فیلم خانه سیاه است در سال 1342 جایزه بهترین فیلم مستند را در جشنواره فیلمهای آلمان برد. در چهاردهمین دوره برنامه خود، جشنواره اوبرهاوزن، جایزه بزرگ خود را برای فیلمهای مستند بنام فروغ فرخزاد نامگذاری کرد. در سال 1342، فروغ، در نمایشنامه شش شخصیت در جستجوی نویسنده اثر اوئیجی پیراندللو شرکت و بازی کرد. در سال 1343، رهسپار اروپا شد. در همین سال مجموعه تولدی دیگر را منتشر ساخت. در سال 1344 دو فیلم از زندگی فروغ ساخته شد: یونسکو، یک فیلم نیم ساعته و برناردو برتولوچی یک فیلم 15 دقیقه ای درباره او ساخته شد. برگزیده اشعار فروغ فرخزاد، به انتخاب خودش در زمان حیات او منتشر شد. ایمان بیاویم به آغاز فصل سرد، پنجمین مجموعه اشعار فروغ، پس از مرگش منتشر شد. فروغ روز 24 بهمن 1345 در یک حادثه اتومبیل جان سپرد.

سالگرد شهادت دکتر حسین فاطمی

2008-11-10T05:50:00.000-08:00

' تنها آتش مقدسی كه باید دركانون سینه هر جوان ایرانی همیشه زبانه بكشد این آرزو و ایده بزرگ و پاك است كه جان خود را در راه آزادی و رهایی جامعه و ملت خود بگذارد... آزادی اول وسیله و بهترین اسلحه ما برای حفظ ایران است. هركس آزادی ملت ایران را محدود كند و به‌استقلال ایران لطمه بزند، خائن وپلید است.من یقین دارم كه آینده‌ای روشن و نورانی در برابر ملت ایران است و با استقامت و بردباری و ادامه مبارزه همه زنجیرها خواهد گسست و شام تیره امروزی را به‌پایان خواهد برد.'

این نوید و بشارتی است از دكتر حسین فاطمی سردار بزرگی از سرداران تاریخ پرافتخار ایران زمین كه در راه آزادی دامن محبت را به‌خون رنگین ساخت. قهرمان نهضت ملی ایران و یار صدیق و پاكباز مصدق كبیر در ساعت چهار و هفت دقیقه بامداد روز چهارشنبه 19آبان1333 به‌دستور مستقیم شاه خائن در برابر جوخه اعدام قرار گرفت. هنگامی‌كه دژخیمان شاه آخرین مراحل تشریفات اعدام او را انجام می‌دادند با استواری و تسلط شگفت‌آوری این شعر را خوانده بود:

هرگز دل من ز خصم در بیم نشد
در بیم ز صاحبان دیهیم نشد
ای جان به‌فدای آن كه پیش دشمن
تسلیم نمود جان و تسلیم نشد

حسین فاطمی در سال 1296 شمسی در شهر نائین به‌دنیا آمد. پس از پایان تحصیلات دبیرستانی روانه تهران شد، از نخستین روزهای ورود به‌تهران، سردبیر و مدیر داخلی روزنامه 'ستاره' شد و چند سالی با این روزنامه همكاری داشت. بعداز سقوط دیكتاتوری بیست ساله، سردبیر روزنامه 'باختر' شد كه برادرش امتیاز ‌‌آن‌را‌داشت. دوران باروری سیاسی او از این هنگام شروع شد.انتشار روزنامه باختر تا تابستان 1324 كه فاطمی برای ادامه تحصیل دكترا روانه پاریس شد، ادامه یافت‌. وقتی دكتر فاطمی، پس از گذراندن دوره دكترا، در شهریور 1327 به‌ایران برگشت، امتیاز انتشار روزنامه باختر امروز را گرفت. نخستین شماره باختر امروز در 8مرداد 1328 منتشر شد. باختر امروز با شعار ' یا مرگ یا آزادی'، تا 4 شماره منتشر شد ولی دولت دست نشانده ساعد نتوانست ‌‌آن‌را‌ تحمل كند و روزنامه را توقیف كرد. اما فاطمی همان راه را در روزنامه 'سرگذشت' ادامه داد. وی دریكی از مقالات خود نوشت: ' معنی چهل سال مشروطیت این بود كه ما درخانه خودمان جرات نفس كشیدن نداریم و هروقت صدایی بلند كنیم با تخماق حكومت مغزمان متلاشی می‌شود. از 12 شهریور 1328 دوباره روزنامه باختر امروز را منتشر ساخت كه بازهم باعث كینه توزی استبداد سلطنتی از سویی و عظیم‌ترین استقبال مردم از سوی دیگر شد. وی ' مقالاتی با این عناوین منتشر ساخت: ' فقط زور و پول بر این جهنم حكومت می‌كند'، ' درراه آزادی باید از جان گذشت'، ' تا كجا این بیدادگری را ادامه می‌دهند'. ' درایران فقط دزدهای بزرگ آزادند' و ' قانون درایران بازیچه زورمند است'‌. در 12مهر 1328 درسرمقاله' این انتخابات رسوا مردم را به‌ستوه آورده‌است'، به‌انتخابات فرمایشی دوره شانزدهم مجلس كه زیر كنترل و فشار دربار برگزارشده بود به‌شدت انتقاد كرد‌. اشتراك در افشای ماهیت این انتخابات فرمایشی نقطه پیوند دكتر مصدق و دكتر فاطمی شد كه تا پایان زندگی این دو ادامه داشت. روز اول آبان 1328 در جلسه‌ای كه به‌دعوت دكتر مصدق در احمد آباد برگزارشد بنا به‌پیشنهاد دكتر حسین فاطمی جبهه‌ی‌ملی به‌وجود آمد. و دكتر حسین فاطمی مسئولیت كمیسیون تبلیغات ‌‌آن‌را‌به‌عهده گرفت. در روز 7 آبان دكتر مصدق انتخابات تهران را به‌علت دخالت مأموران دولتی باطل اعلام كرد. این انتخابات در روز 19 آبان 1328 به‌علت استقبال مردم از پیشنهاد مصدق متوقف شد. پس از تجدید انتخابات دوره شانزدهم مجلس، دكتر مصدق و دكتر فاطمی و چند تن دیگر از اعضای جبهه‌ی‌ملی به‌مجلس راه یافتند و مصدق دررأس كمیسیون نفت مجلس قرارگرفت‌. درهمین دوران بود كه دكتر فاطمی پیشنهاد ملی كردن صنعت نفت در سراسر ایران را داد و این پیشنهاد دریكی از نشست‌های جبهه‌ی‌ملی پذیرفته شد.
دكتر مصدق خود دراین‌باره می‌نویسد: ” ملی شدن صنعت نفت در سراسر كشور ابتكار شادروان دكتر حسین فاطمی است‌... اگر ملی شدن صنعت نفت خدمت بزرگی است كه به‌مملكت شده باید از آن كسی كه اول این پیشنهاد را نموده سپاسگزاری گردد و آن كس شهید راه وطن دكتر حسین فاطمی است كه درتمام مدت همكاری با این جانب حتی یك ترك اولی هم از آن بزرگوار دیده نشد.'
دكتر مصدق روز 11 اردیبهشت 1330 به‌شرط خلع ید از شركت غارتگر نفت نخست‌وزیری را پذیرفت و دكتر فاطمی در 20 اردیبهشت معاون سیاسی و پارلمانی او شد. روز دوم مهرماه 1330 دكتر مصدق دستور اخراج 350 كارشناس انگلیس را صادركرد و چند روز بعد انگلیس به‌شورای امنیت سازمان ملل شكایت كردو مصدق و فاطمی و چند تن دیگر در روز 14 مهر عازم نیویورك شدند تا درجلسه رسیدگی به‌این شكایت كه روز 17 مهر برگزار می‌شد شركت كنند.
فاطمی درسرمقاله‌های روزنامه باختر دراین دوران ازجمله می‌نوشت: 'ما تا به‌آخر این نبرد افتخاربخش جلو می‌رویم... به‌دنیا نشان خواهیم داد كه ملت ایران در مبارزه مرگ و زندگی خویش با كسی شوخی نمی‌كند....'
ارتجاع مذهبی كه درمخالفت با مصدق، با دربار و استعمار همسو بود، قصد جان دكتر فاطمی را كرد تا این فریاد دادخواه ملت ایران درگلو خفه سازد. روز 26 بهمن 1330 هنگامی‌كه دكتر فاطمی برمزار همكار و همرزم روزنامه‌نگارش شهید محمد مسعود، سخن می‌گفت، توسط یكی از دست پروردگان نواب صفوی گلوله‌یی به‌سوی او شلیك شد. زخم كاری این گلوله باعث شد كه دكتر فاطمی از 26 بهمن 1330 تا شهریور1331 در بیمارستان بستری شود. بعد‌ از آن نیز تا موقع شهادتش به‌دست دژخیمان شاه، دكتر فاطمی از آثار این سوء قصد رنج می‌برد.
دكترفاطمی درمهرماه 1331 وزیر خارجه و سخنگوی دولت مصدق شد. در 21 مهر كودتایی را علیه دكتر مصدق كه توسط سرلشكر زاهدی مزدور درحال اجرا بود، افشا كرد. شب 25 مرداد، درجریان كودتا علیه مصدق، فاطمی ودوتن دیگر از اعضای دولت مصدق توسط گارد شاه دستگیر شدند. در یورش اوباش گارد به‌منزل دكتر فاطمی همسر او نیز دستگیر شد و مورد هتك حرمت قرارگرفت. پس از خنثی شدن توطئه كودتا شاه كودتاگر به‌بغداد گریخت. وی درسرمقاله‌ای در روز 26 مرداد شاه را سردسته خیانتكاران نامید و دربار را قبله‌گاه دزدان خواند و خواستار لغو نظام سلطنتی در ایران شد.
دكتر فاطمی درهمان سرمقاله خطاب به‌شاه نوشت: ملت ایران تشنه انتقام است و می‌خواهد تو را برچوبه دار ببیند.
پایداری و تسلیم ناپذیری دكتر فاطمی استبداد سلطنتی را برآن داشت كه او را ازسرراه بردارد. دكتر فاطمی در هنگام حمله كودتاچیان 28 مرداد به‌خانه‌‌‌‌‌‌‌دكتر مصدق آنجا را ترك كرد و حدود 6ماه زندگی مخفی داشت. دولت نظامی زاهدی برای پیداكردن او جایزه تعیین كرد. درمورد روز دستگیری دكتر فاطمی روایات مختلفی از‌جمله روز 6 اسفند، 22 اسفند و یا 26 اسفند سال 1332 ذكر شده است. آن روز فرمانداری نظامی تهران و حومه اعلام كرد كه دكتر حسین فاطمی وزیر امور خارجه سابق در خانه ای در شمیران دستگیر شده و در زندان است. پس از دستگیری، اورا به‌كاخ دادگستری بردند، به‌توطئه علوی مقدم رئیس كل شهربانی و سرهنگ نصیری كه بعداً رئیس ساواك شد، اوباش وابسته به‌دربار به‌سردستگی شعبان بی‌مخ بسیج شدند تا درجلوی دادگستری آن بزرگوار راترور كنند‌. وقتی كه چاقوكشان برسرش ریختند تا با ضربات بی‌امان و كاری چاقو و دشنه شعله حیات را دروجود این فرزند رشید و دلاور مردم ایران خاموش كنند، خواهر دكتر فاطمی زن بزرگ منش و قهرمان خانم سلطنت فاطمی كه خود را به‌محل رسانده بود با شجاعت تمام سپر برادرش شد. یازده ضربه چاقوی مزدوران را تحمل كرد به‌طوریكه تنها دو ضربه چاقو به‌دكتر فاطمی اصابت كرد. دكتر فاطمی خونین و بی‌هوش به‌یمن فداكاری و رشادت خواهرش از آن مهلكه جان بدر برد و جنایتكاران حاكم نتوانستند با این توطئه قتل او را كار عده‌ای از باصطلاح مردم خشمگین وانمود كرده و خود را از جنایت قتل فاطمی مبرا جلوه دهند. دكتر قاطمی تاتیرماه 33 در بیمارستان شماره یك ارتش بستری بود سپس درحالی‌كه هنوز زخمهایش خون چكان بود به‌زندان لشكر 2 زرهی برده شد‌. بنا به‌نوشته یكی از كسانی‌كه همان موقع در لشكر 2 زرهی زندانی بود، ' حال دكتر فاطمی تعریفی نداشت اما اراده‌اش مثل كوه استوار و روحیه‌اش بسیار عالی بود.
جریان شهادت دكتر حسین فاطمی از زبان راوی تاریخ چنین است:
درهفته آخر مرداد 33 درحالی‌كه دكتر فاطمی از زخمهایی كه برپیكر داشت به‌شدت رنج می‌برد و خون استفراغ می‌كرد، محاكمه‌اش در بیدادگاه ارتش آغاز شد. اورا با برانكارد به‌جلسات بیدادگاه می‌بردند. محاكمه او مخفی بود‌. درنامه‌ای كه پیش از محاكمه برای مصدق نوشت، گفته‌بود: ' آرزو دارم كه نفسهای آخر زندگیم نیزدر راه نهضت وسعادت هموطنانم باشد.. '
در بیدادگاه شاه از عزم سترگ خود برای مبارزه درراه آزادی سخن گفت و از مصدق كبیر دفاع كرد و یك دم از مرگ هراس به‌دل راه نداد. روز یكشنبه 17 مهرماه 1333 درآخرین جلسه محاكمه فرمایشی حكم اعدام وی را صادر كردند. سحرگاه روز 19 آبان 33 دومزدور سرسپرده شاه جنایتكار یعنی آزموده و تیمور بختیار برای اجرای حكم اعدام به‌سلول دكتر فاطمی در زندان لشكر 2 زرهی رفتند. آزموده از وی آخرین خواسته‌اش را پرسید، فاطمی جواب داد می‌خواهم دكتر مصدق را ببینم. آزموده از وی خواست اگر وصیتی دارد بگوید و افزود: تو كه مكرر می‌گفتی من از مرگ ابایی ندارم ومرگ حق است.. دكتر فاطمی بدون واهمه از مرگی كه تا چند لحظه دیگر به‌سراغش می‌آید در پاسخش دلیرانه گفت: آری مرگ حق است و من از مرگ ابایی ندارم. آن هم‌چنین مرگ پرافتخاری من می‌میرم كه نسل جوان ایران از مرگ من درس عبرتی گرفته و با خون خود از وطنش دفاع كرده و نگذارد جاسوسان اجنبی براین كشور حكومت نمایند.
كلام آخرش كه چون پتكی بر مغز آزموده و بختیار فرود آمد این بود: مرگ بردوقسم است مرگی دررختخواب.... مرگی در راه شرف و افتخار و من خدارا شكر می‌كنم كه در راه مبارزه با فساد شهید می‌شوم و با شهادتم دراین‌راه دین خود رابه ملت ستمدیده و استعمارزده ایران ادا كرده‌ام. سربازان مجاهد نهضت هم‌چنان مبارزه را ادامه می‌دهند.
می‌گویند پس از امضای وصیت نامه‌اش با كمال خضوع و خشوع نماز گذارده و به‌یكی از دژخیمان شاه می‌گوید: سعادت من اینست كه مانند جد بزرگوارم كه فرمود الموت اولی من ركوب العار من هم در راه حق و حقیقت شهید می‌شوم. او دروصیت نامه خود، دكتر مصدق را وصی و قیم تنها فرزند خردسال خود كرد.
هنگامی‌كه به‌تیرك اعدام بسته شد، سه بار فریاد زد: زنده باد مصدق، پاینده باد ایران‌.
سرانجام فاطمی كه با فریاد رسایش عشق عظیم خود به‌مصدق و آزادی ایران زمین را در تاریخ جاودانه كرد درخون داغش پرپر زد. او را بنابه وصیتش در مزار شهیدان پاكباز 30 تیر 31 درابن بابویه به‌خاك سپردند.
پس از سرنگونی رژیم شاه خائن و پیروزی انقلاب ضدسلطنتی، در 18 آبان 1358 سردار خلق موسی خیابانی طی یك سخرانی برمزار دكتر فاطمی او را تك ستاره درخشان آسمان انقلاب ایران در دوران نهضت ملی به‌رهبری دكتر مصدق توصیف كرد‌.
اگرچه استبداد سلطنتی خون این مرد بزرگ را برزمین ریخت اما فاطمی نمرد چرا‌كه خود گفته‌بود: ' ما هرگز نمی‌میریم، زیرا ما زنده عشقیم....' آقای مسعود رجوی درمقاله ای تحت عنوان ” مصدق مظهر اراده سیاسی یك ملت مستقل و آزاد” از دكتر حسین فاطمی چنین یاد كرده است : « دكتر حسین فاطمی، آموزگار وفا و پایداری، كه سرانجام خونش در راه ایران و مصدق بر زمین ریخت، فریاد می‌زد «مخالفت با دكتر مصدق مخالفت با آزادی و حقانیت است. ضدیت با دكتر مصدق، ضدیت با ملل مظلوم و اسیر و غارت‌زده می‌باشد».
مسعود رجوی سپس با یادآوری سخنان دكتر مصدق و بهایی كه دراین‌راه باید پرداخت، اشاره می‌كند به: «آن روز كه در بیدادگاههای نظامی شاه اعلام كردیم‌كه جملگی از فرزندان مصدقیم كه به‌امتیازات مادی پشت‌پا زده‌ایم و امروز كه مقاومتی با یكصدهزار جاودانه‌فروغ آزادی، در این میهن شكل گرفته و «سربازان مجاهد»ش در ارتش آزادیبخش ملی ایران برای نیل به‌آزادی و استقلال وطن از همه‌چیز خود می‌گذرند».

ای شهیدی كه به‌خون خفته و گلگون كفنی
ای عزیزی كه بخون غرقه ز عشق وطنی
ای شهیدی كه دم مرگ نوشتی برخاك
پیشوا زنده و جاوید ز خون بدنی
نازم آن غیرت و آن همت و آن عزم بلند
كه جز ایران به دم مرگ نگفتی سخنی

منبع: سایت سازمان مجاهدین خلق ایران

2008-09-03T07:10:00.000-07:00

مبارزه و مقاومت حق مسلم ماست

ایرانیان در ژنو وارد دومین هفته تحصن خود شدند. روزهاست که آنان، پلاکارد به دست و فریاد زنان، خواهان حفاظت از اشرف بدست نیروهای چند ملیتی هستند. وجدانهای بیدار از این طرف و آن طرف به حمایت از متحصنین بلند می شوند. اما تو گویی مجاهدین تاوان برملا کردن برنامه های مخفی هسته ای رژیم را می دهند. مگر همینها نبودند که در سال 2003 برای اولین بار برنامه اتمی رژیم را که حدود دو دهه از انظار جهانیان پنهان نگاه داشته شده بود، فاش کردند و همین غربیها هم پس از تحقیقات آنرا تایید نمودند. پس چرا اینگونه قصد بازی با سرنوشت اپوزیسیون و سرنوشت ملت ایران را دارند؟! ساکنین اشرف در عراق، افراد حفاظت شده تحت کنوانسیون چهارم ژنو هستند و هرگونه جا به جایی و انتقال آنان از عراق غیر قانونی می باشد. این را هم ما می دانیم و هم نیروهای چند ملیتی و آمریکا. اما انگار می خواهند مقاومت ایران را دور بزنند و از روی سرشان، یک آلترناتیو شسته و رفته تحویل مردم ایران بدهند.
در این زمان و در میان انبوه توطئه ها علیه ساکنین اشرف، انتقال حفاظت آنها به دولت عراق یک فاجعه را نوید می دهد که باید هر طور شده از وقوعش جلوگیری کرد. از هر راهی که می شود باید کاری کرد تا این فاجعه شوم بر سر خود آخوندها فرود آید. نباید بی تفاوت بود و منتظر، تا چه می شود؟! اگر امکان پیوستن به تحصن در ژنو هست، نباید لحظه ای درنگ کرد. اگر ساعتی در تجمع یا تظاهراتی می شود شرکت جست، سکوت و بی تفاوتی نارواست. و اگر قلم در اختیار است و به حرکت در می آید، از آن باید در راستای ضربه به رژیم استفاده نمود. بی تفاوتی و سکوت، خواست رژیم و به نفع آخوندهاست. باید اهمیت وجود و حضور اپوزیسیون اصلی و پویای ایران در عراق نشان داده شود و از آن حمایت به عمل آید. باید به آنها نشان داد که مقاومت در برابر رژیم ضد ایرانی حاکم، نه تنها حق ما که وظیفه انسانی ماست.
ایران در زیر یوغ موجوداتی در حال خورد و خمیر شدن است که تعریفشان از خانواده؛ شوهر، چند زن و چندین بچه است. خانه های عفاف (فحشا) تحت حکومت ملاها رسمی شده است. زنان مملکتمان را به بهانه های ضد انسانی، از سفر با هواپیما محروم می کنند. در خیابان به بهانه بدحجابی به سر و صورتشان باتوم می زنند. موهای بلند پسران آن مملکت را با فندک می سوزانند. به گردنشان آفتابه و... می آویزند و وارونه سوار بر خر، در شهر می چرخانند. اعدام در ایران به اوج جدیدی رسیده است. رژیم دسته دسته و بی اعتنا به هشدارهای ارگانهای حقوق بشری، جوانان مملکت را بالای چوبه دار می برد. در چنین شرایطی، هزار زن در شهر اشرف، بی باکانه در نبردی نابرابر در مقابل رژیم و حامیانش "نه" گویان ایستاده اند. نزدیک به4000 تن از هموطنان ما در شهر اشرف، با استقلال کامل و با رویی خوش، اسلحه هاشان را تحویل نیروهای آمریکایی دادند و از دماغ هیچ آمریکایی هم خونی نچکید. چون جنگ آنها با رژیم است و بس. پس چرا با نیروی اپوزیسیون ما چنین می کنند و می خواهند آنها را از صحنه سیاسی ایران حذف کنند!؟ این را همه از جمله رژیم و خرده مماشات گرانشان می دانند که سازمان مجاهدین خلق ایران و شورای ملی مقاومت ایران، از بین رفتنی نیستند.
اینروزها بیستمین سالگرد قتل عام زندانیان سیاسی سال 1367 است. قتل عام شدگانی که از گروههای سیاسی مختلف که اکثرشان متعلق به سازمان مجاهدین خلق ایران بودند هزار هزار و مخفیانه کشته شده و اجسادشان در جای جای ایران از جمله گلستان خاوران بی هیچ نام و نشانی، دست جمعی دفن شدند. زندانیانی که دوره اسارتشان پایان یافته بود و در حالت عادی باید آزاد می شدند. اما ترس خمینی از عملیات فروغ جاویدان بحدی بود که فرمان قتل عام 30000 انسان را کتبا صادر کرد. گروههایی اینروزها مشغول برپایی سالگرد این عزیزان هستند اما آنچه که باید به یاد داشته باشیم این است که یک آن غفلت، ممکن است فاجعه ای دیگر را بدنبال داشته باشد. من فکر می کنم که اگر به مبارزه و مقاومت در برابر رژیمی وحشی چون ملاها در ایران ایمان داریم، اگر به فردای آزاد ایرانمان می اندیشیم و اگر به برابری زن و مرد اعتقاد داریم، تنها راه حل، ایستادن در برابر این رژیم ضد ایرانی و ضد انسانی و حمایت از هزاران تن از هموطنانمان در شهر اشرف است. صدای اعتراض ما به انتقال حفاظت ساکنین اشرف به دولت عراق، اعتراض به حق مسلم مقاومت و نبرد با حکومتی تا دندان مسلح می باشد و این صدا در ایران نیز طنین افکن است. به امید اینکه تلاشهای هموطنانمان در ژنو بزودی به ثمر بنشیند.
درود به هموطنان آزاده در ژنو
زنده باد آزادی و دمکراسی
نرگس غفاری
دوم سپتامبر دوهزار و هشت

به یاد عماد رام

2008-05-29T07:33:00.000-07:00

به یاد عماد رام، هنرمند و عضو شورای ملی مقاومت ایران

کاری از رادیو ایرآوا

http://www.youtube.com/watch?v=_lRv5U5pej8&feature=user

یادش گرامی بـــــاد

سفر وزیر خارجه سوئیس به ایران

2008-03-21T18:35:00.000-07:00

سفر "میشلین کالمی ری" به ایران و سقوط یک انسان
تعجب نمی کنم که خانم "کالمی ری" به ایران رفته و روسری خفت بار آخوندی سر می کند. تعجب نمی کنم که چرا این زن باصطلاح مدافع حقوق زنان به دیدار بزرگترین دشمن زنان رفته. نه اصلا تعجب نمی کنم. مماشات گران همیشه یار و یاور آخوندها و قاتلین مردم ایران بوده اند. موضوع این است که دلم برای آن زنانی می سوزد که خانم کالمی ری از حقوقشان دفاع کرده و می کند. چگونه یک زن امروزی و مبارز برای چندرغاز به چنین درجه ای از ذلت سقوط می کند؟
کجایید ای مدافعین حقوق زنان که ببینید چگونه یک مدافع حقوق زنان! برای خرید گاز به ایران آخوندزده سفر می کند و با جانیانی که زنان مملکت را در خیابانها و در روز روشن خونین و مالین می کنند، قرارداد می بندد؟ آخر این چه رسمی است؟ کجایید ای انسانهایی که دم از آزادی و حقوق زن می زنید؟
انسان از دیدن این همه بی پرنسیبی دلخون می شود. آخر پستی و حقارت تا کجا؟ بی شرمی تا کی؟ سوئیس که کشوری بی طرف بود و از این بابت به خود می بالید. چه شد که وزیر خارج اش برای خرید گاز از آخوندهای حاکم بر ایران، چنین حقیر و پست می شود که روسری حقارت آخوندی به سر کرده و با آدمکشان قهار، نشست و برخاست می کند و تازه با کمال وقاحت می گوید: به رسوم ملی احترام گذاشتم.
خانم کالمی ری، شما که مدافع حقوق زنان هستید، شما که به آزادی زنان اعتقاد دارید، شما که یک زن و یک انسان هستید، فکر نکردید که با رفتن به ایران و تجارت با افرادی نظیر احمدی نژاد که مسئول زدن تیر خلاص به زندانیان سیاسی بود، رسوم جهانی را زیر پا می گذارید؟ فکر نکردید که با گذاشتن روسری و دست بوسان بسوی احمدی نژاد رفتن رسوم صد ساله ایرانیان، یعنی مبارزه با ارتجاع و استبداد را زیر پا می گذارید؟ فکر نکردید که جواب مردم ایران را چه می دهید؟ جواب زنان سرکوب شده ایرانی را چه می دهید؟ فکر نکردید که جواب مردم کشور خودتان را چه می دهید؟
خانم میشلین کالمی ری، هر چه می خواهید با این دشمنان بشریت، بده و بستان کنید. تا می توانید ازشان گاز بخرید و بهشان هر چه خواستید بفروشید. هر چقدر که خواستید به ایران سفر کنید و در کنار جانیان و زن ستیزان بنشینید و عکس بیاندازید.
فقط یک چیز را به خاطر داشته باشید که ملت ایران فراموش نخواهد کرد. نه هرگز فراموش نخواهیم کرد که در گرماگرم یک بحران بین المللی، شما طرف رژیمی دیکتاتور، ناقض حقوق انسان، ماجراجو و دشمن بشریت را گرفتید. فراموش نخواهیم کرد که به جای همبستگی با زنان ایران که زیر خرواری از ستم، دست و پا می زنند، شما طرف دشمن را گرفتید. فراموش نخواهیم کرد که شما به جای تحریم این رژیم، دستان خون آلودشان را می فشارید. نه فراموش نخواهیم کرد که شما این چنین سقوط کردید.

سوم فروردین 1387

2007-03-22T14:30:00.000-07:00

نوروز خجسته 86 بر همگی مبارک و فرخنده بـــــــاد

2007-02-04T11:50:00.000-08:00

جشن سده شاد بادا

2006-12-26T08:15:00.000-08:00

درخت کریسمس و تاریخچه آن

سنت درخت کریسمس، به آلمان قرن شانزدهم میلادی و زمانی که مسیحیان، درختان تزیین شده را به خانه های خود آوردند، برمیگردد. همچنین در آن زمان عده ای هرمهایی از چوب میساختند و آنرا با شاخه های درختان همیشه سبز و شمع تزیین میکردند.
به تدریج رسم استفاده از درخت کریسمس در بخشهای دیگر اروپا نیز طرفدارانی پیدا کرد. در سال 1841، انگلستان، پرنس آلبرت (Prince Albert)، شوهر ملکه ویکتوریا (Queen Victoria) با آوردن درخت کریسمس به کاخ ویندسور (Windsor) و تزیین آن با شمع، شیرینی، میوه و انواع آب نبات، استفاده از درخت را به چیزی مد روز مبدل کرد. واضح است که خانواده های ثروتمند انگلیسی به سرعت از این مد پیروی کردند و با ولخرجی تمام به تزیین درخت میپرداختند. در سالهای 1850، این تزیینات شامل عروسک، لوازم خانه مینیاتوری، سازهای کوچک، جواهرات بدلی، شمشیر و تفنگ اسباب بازی، میوه و خوراکی بود. بسیاری از آمریکاییهای قرن نوزدهم، درخت کریسمس را چیزی غریب میدانستند. اولین درخت کریسمس در آمریکا، مربوط به سال 1830 است که آنهم توسط ساکنان آلمانی پنسیلوانیا به نمایش گذاشته شده بود. این درخت برای جلب کمکهای مردمی برای کلیسای محلی برپا شده بود. در سال 1851، چنین درختی در محوطه خارجی یک کلیسا برپا شد اما وجود آن برای ساکنان این قصبه بسیار توهین آمیز و نوعی بازگشت به بت پرستی به شمار می آمد و آنها خواستار جمع کردن تزیینات شدند. در حدود سالهای 1890، لوازم تزیینی کریسمس از آلمان وارد میشد و درخت کریسمس به تدریج در ایالات متحده محبوبیت میافت. جالب است که اروپاییان از درختان کوچکی که حدود 1 تا 1.5 متر طول داشتند استفاده میکردند در حالی که آمریکاییان درختی را میپسندیدند که تا سقف خانه برسد. در اوایل قرن بیستم، آمریکاییان درختهای کریسمس را بیشتر با لوازم تزیینی دست ساز خودشان تزیین میکردند اما بخشهای آلمانی/آمریکایی همچنان به استفاده از سیب، بلوط، گردو و شیرینیهای کوچک بادامی ادامه میدادند. کشف برق، به ساخته شدن چراغهای کریسمس انجامید و امکان درخشش را برای درختان به ارمغان آورد. پس از آن دیدن درختان کریسمس در میدان شهرها به یک منظره آشنای این ایام مبدل شد و تمام ساختمانهای مهم-چه شخصی و چه دولتی- با برپا کردن یک درخت، به اسقبال تعطیلات کریسمس میرفتند. در تزیین درختهای کریسمس اولیه، به جای مجسمه فرشته در نوک درخت، از فیگورهای پریهای کوچک- به نشانه ارواح مهربان- یا زنگوله و شیپر- که برای ترسانیدن ارواح شیطانی به کار میرفت- استفاده میشد. در لهستان، درخت کریسمس با مجسمه های کوچک فرشته، طاووس و پرندگان دیگر و تعداد بسیار زیادی ستاره، پوشیده میشد. در سوئد، درخت را با تزیینات چوبی که با رنگهای درخشان رنگ آمیزی شده اند و فیگورهای کودک و حیوانات از جنس پوشال و کاه تزیین میکنند. دانمارکیها، از پرچمهای کوچک دانمارک و آویزهایی به شکل زنگوله، ستاره، قلب و دانه برف استفاده میکنند. مسیحیان ژاپنی بادبزنها و فانوسهای کوچک را ترجیح میدهند. تزیین درخت در اوکراین نیز بسیار جالب است، آنها حتما در تزیین درخت خود از عنکبوت و تار عنکبوت استفاده میکنند و آنرا خوش یمن میدانند، زیرا بنا بر یک افسانه قدیمی، زنی بی چیز که هیچ وسیله ای برای تزیین درخت و شاد کردن فرزندان خود نداشت، با غصه به خواب میرود و هنگام طلوع خورشید متوجه میشود که درخت کریسمس خانه اش با تار عنکبوت پوشیده شده است و این تارها با دمیدن خورشید به رشته های نقره مبدل شده اند.

افسانه های بسیاری درباره پیدایش درخت کریسمس وجود دارد. یکی از آنها داستانها
سنت بانی فیس (یک راهب انگلیسی که کلیسای مسیحی را در فرانسه و آلمان سازماندهی کرد) می باشد.
او در یکی از سفرهای خود به گروهی از بت پرستان برمیخورد که به دور درخت بلوط بزرگی گرد آمده بودند و میخواستند کودکی را برای خدایی به نام تور ، قربانی کنند. بانی فیس برای نجات جان کودک و جلوگیری از این رسم وحشیانه، درخت تنومند را با یک ضربه مشت خود بر زمین می اندازد. در جای این درخت، یک نهال کوچک صنوبر میروید. این قدیس به بت پرستان میگوید که این صنوبر کوچک، درخت زندگی و نماد زندگی جاویدان مسیح است. یک افسانه دیگر میگوید که مارتین لوتر، بنیان گذار مکتب پروتستان، در شب کریسمس از میان جنگلی میگذشت. او در حین راه رفتن محو زیبایی هزاران ستاره که از میان شاخه های درختان همیشه سبز جنگل میدرخشیدند شده بود و آنچنان تحت تاثیر این زیبایی قرار گرفته بود که درخت کوچکی را برید و برای خانواده اش برد.در آنجا برای به وجود آوردن منظره جنگل، درخت را با شمعهای کوچکی بر تمام شاخه ها، آراست. قصه دیگر درباره هیزم شکن فقیری است که سالها پیش، در شب کریسمس به کودک گرسنه و گمشده ای بر میخورد و با وجود فقر فراوان، برای کودک غذا و سرپناهی محیا میکند. هنگام صبح، هیزم شکن بیدار شده و درخت درخشان و زیبایی را در پشت در منزل خود میبیند. آن کودک گرسنه، مسیح بوده و درخت زیبا را به عنوان هدیه ای به مرد نیکوکار در آنجا گذاشته بوده است. عده ای سرچشمه پیدایش درخت کریسمس را، "نمایش بهشت" میدانند. در قرون وسطا، زمانی که اکثر مردم بی سواد بودند، برای آموزش داستانهای مذهبی به آنان از نمایش استفاده میکردند. یکی از این نمایشها، نمایش بهشت بود که درباره پیدایش آدم و حوا و داستان رانده شدن آنها از بهشت صحبت میکرد و همه ساله در 24 دسامبر اجرا میشد. اجرای نمایش در زمستان، یک مشکل کوچک داشت و آن نیاز به یک درخت سیب بود اما درختان سیب در زمستان باری نداشتند، با یک تغییر کوچک، مشکل حل شد و آن آویختن سیب به شاخه های درخت همیشه سبزی چون صنوبر، بود. درختهای مزین به گویهای رنگین، درواقع نوادگان این درختهای نمایشی هستند.

این روزها، با ورود به هر مغازه ای، با انواع تزیینات درخت کریسمس، با جنسها، قیمتها و شکلهای مختلف روبرو میشویم. چیزی که زمانی یک رسم ساده خانوادگی بوده، اکنون به صنعتی چندین میلیارد دلاری تبدبل شده است.

طبق برخی اسناد تاریخی ایرانیان باستان نیز در نوروز، درختان کاج مزین شده به انواع میوه های خشک را در کنار سفره های هفت سین خود قرار می دادند و سال نو را چنین آغاز می کردند

2006-12-21T16:31:00.000-08:00

شب یلدا

هزاران سال است كه مردم ساكن سرزمین ایران, مراسم شب یلدا, بلندترین شب سال را طی مراسم و آیین های خاصی برگزار می‌كنند.یلدا ریشه در سنتهای اصیل ایرانی دارد و قدمت آن به عهد باستان می‌رسد. ایرانبان در این شب گرد هم آمده و با خوردن آجیل مخصوص شب چله و انار و هندوانه و شیرینی و میوه‌های گوناكون دیگر, شب را به‌سر كرده و به پیشباز خورشید جهان تاب می‌روند , و این نشانه‌یست از غلبه محتوم نور بر تاریكی .

شب اول دی ماه ،‌یعنی اولین شب زمستان ،‌ازقدیم بنام یلدا معروف شده است,اما دربارهٌ وجه تسمیه‌ آن میگویند كه یلدا كلمه‌یی سریانی است كه به معنای میلاد،‌و ولادت‌،‌و به روایتی زمان ولادت عیسی مسیح هم هست.‌در فارسی شب یلدا به شبی میگویند كه از آن شب درازتر نباشد و آن شب آخر پاییز و شب اول زمستان است. شب اول دیماه كه شب اول چله و درازترین شبها و قریب 14ساعت است. آداب و رسوم خاض شب یلدا، در سراسر ایران تقریباً در شكل‌های مشابهی برگزار می‌شود. ازآنجایی كه شب و تیرگی از دیرباز در فرهنگ ایران یادآور نحوست بوده است ، مردم برای مقابله با نحوست تیرگی در این شب تا صبح به جشن و پایكوبی می‌پرداختند.

اسناد و شواهد تاریخی اینطور میگویند كه یلدا اززمان های بسیار كهن و دوران آیین مهر دربین مردم ایران رسم بوده است و درآن زمان شب یلدا شب تولد مهر، فرشتهٌ مقدس آیین میترا بوده است .از قرن چهارم میلادی به بعد شب یلدا درهمان شب میلاد مسیح قرار داده شده است . و درشعر شاعران و كلام گویندگان ایرانی هم این رابطهٌ بین یلدا و تولد مسیح آمده است ,. مثلا امیر معزی نیشابوری اینطور سروده:ایزد دادار مهر و كین توگوییاز شب قدرآفرید و ازشب یلدا زانكه به مهرت بود تقرب مؤمنزانكه به كینت بود تفاخر ترسایعنی درابتدا شب تولد مهر بوده است ، و بعداز ظهور عیسی این اعتقاد درمورد یلدا بامیلاد وی بهم آمیخته شده است .جالب این است كه مهرهم درزبان فارسی به معنی مهربانی و هم به معنی خورشیداست و پیام عیسی هم محبت و مهر بوده است .

اما درمورد میوه‌های شب یلدا هم خوب است كه بگوییم كه چرا میوه‌های خاصی نظیر هندوانه و انار درشب یلدا مصرف می‌شود؟درشب یلدا میوه‌هایی را مصرف می‌كردند كه درتابستان وپاییز فراوان است و دراین فصل كه زمستان شروع می‌شود این میوه‌ها دیگر وجودندارند. . عامهٌ مردم ایران عقیده‌داشتند كه اگر در شب چله از این میوه‌ها روی كرسی بچینند و بخورند ازبیماریهای فصل زمستان تا آمدن دوبارهٌ میوه در امان خواهند بود. این نظیر عقیده‌ای است كه ایرانیان قدیم داشتند كه در ایام مهرگان اگر كسی قدری انار بخورد و گلاب بو كند آفات بسیاری از او دورخواهد بود.

یوسف روز به چاه شب یلدا بینیم

گر شبی خیمه فكنده ست غمین ننشینیم

صبح تابان رهایی ندمد بی پیكار

خیز تا این شب بیداد و ستم برچینیم

وندرو روشنی چهرهٌ فردا بینیم

این شب تیرهٌ یلدای ستم ذوب شود

گر ره وصل به خورشید فدا بگزینیم

شب نیارد كه به جان و تن ما چیره شود

زان كه دلبستهٌ مهریم و مهرآئینیم

گر زمستان گذرد با شب و كولاك و تگرگ

ما بهاریم پر از مریم و پر نسرینیم

تلخوار ارگذرد شب پر مرگ و پر بیم

ما بشارت ده یك زندگی شیرینیم

2006-12-09T12:26:00.000-08:00

شانزدهم آذر

روز دانشجو

پنجاه سال خروش برای آزادی

روز شانزدهم آذر یك نقطه عطف در جنبش دانشجویی است. خروشی كه در 16 آذر سال 1332 از دانشگاه برخاست، اولین نشانه خشم و خروش خلق ما علیه حكومت دیكتاتوری سلطنتی بود كه توسط آگاهترین فرزندانش در دانشگاه تهران، در معرض دید جهانیان قرار گرفت.

درماه های پس از كودتای ننگین 28 مرداد سال 1332،دانشجویان آگاه و میهن‌پرست كه همچنان به دكتر محمد مصدق پیشوای نهضت ملی ایران عشق می‌ورزیدند، دست به تظاهرات اعتراض‌آمیزعلیه دیكتاتوری حاكم و حامیان آن كه مسبب كودتای ننگین 28 مرداد و سرنگون كردن تنها دولت ملی و قانونی مردم ایران بودند زدند.. برای شاه بسیار مهم بود كه نزد‌غرب وانمود كند كه بر اوضاع مسلط است و مقاومت مردم را سركوب كرده است، از این رو نظامیان و چتربازان خود را برای سركوب حركت اعتراضی دانشجویان به دانشگاه تهران فرستاد.متقابلاً دانشجویان آزاده در برابر تفنگهای آماده شلیك ماموران شاه سینه سپر كردند. در نتیجه 3 تن از دانشجویان دانشكده فنی، به نام های بزرگ‌نیا، قندچی و شریعت ‌رضوی، به ضرب گلوله ماموران شاه به شهادت رسیدند.اما ریختن خون آنها برای رژیم شاه بسیار گران تمام شد. زیرا از همان روزسنت مقاومت، تسلیم‌ناپذیری و آزادیخواهی در دانشگاه‌های ایران بنیان نهاده شد، دانشگاه سنگر آزادی نام گرفت و 16 آذر، به عنوان روز دانشجو، همه ساله به روز مقاومت و اعتصاب علیه دیكتاتوری حاكم تبدیل گردید. بر همان سنت سرخ مقاومت بود كه دانشگاه های ایران محل نشو و نمای انقلابیون پیشتاز مبارز بوده و بنیانگذاران مجاهدین و سایر سازمان های مبارز آن زمان نیز تقریباً همه از دانشگاه برخاستند و با حركتی كه آنها آغاز كردند، طومار دیكتاتوری سلطنتی در هم‌پیچیده شد.

16 آذر روزی است كه دانشجویان بعنوان قشر روشنفكر و پیشتاز جامعه درخت آزادیخواهی را در قلب دانشگاه كاشتند و با خون شهدای دانشجو آبیاری نمودند. 16 آذر، روزی كه در تاریخ ایران به سمبل جنبش و حركت علیه دیكتاتوری تبدیل شد و حتی خمینی هم با حد اكثر قساوت و تصفیه خونینی كه از دانشگاه كرد نتوانست آن را از حركت بازدارد و دیدیم درسال 78 ، چگونه شانزده آذر در 18 تیر خروشید و از خاكستر خود سر بر آورد. و دیدیم كه همین دانشجویان چگونه خاتمی را مفتضح كردند و پاسدار هزارتیر احمدی نژاد را هم كه درهمان بدو ورود برآن بود تا درصحنه دانشگاه ژست مردمگرایی بگیرد، وادار به عقب نشینی كردند. در آذر ماه سال گذشته چگونه عمامه ازسر آخوند مرتجع عمید زنجانی كه به عنوان رئیس دانشگاه آمده بود، برداشتند و او را مفتضح كردند. آخر دانشگاه سنگر آگاهی است و با دیكتاتوری و ارتجاع در تناقض است. اعتراض دانشجویان در 16 آذر از همان روز اول ، اعتراض بر ضد دیكتاتوری و ارتجاع بوده است. فریاد آزادیخواهی مردمی بود كه تا امروز دقیقا یك صد سال برای آزادی مبارزه كرده و قربانی داده اند , بله همان كلمه مقدس آزادی است كه 16 آذر 32 را به 18 تیر 78 پیوند می زند و آن را تا امروز و موج اعتراضات دانشجویی امتداد می دهد.

بدون شك, یكی از برگهای زرینی كه تاریخ معاصر كشورمان به خود دیده, جنبش دانشجویی و رشادت ها و فداكاریهای آنان است.

16 آذر سال 1332 :

پس از سقوط دولت ملی دكتر محمد مصدق در كودتای 28 مرداد سال32, اعتراض ملت ایران در برابر شاه درخروش نسل آگاه و روشنفكر و بویژه در اعتراضات دانشجویان متبلور شد. در شانزدهم آذر همان سال اولین جرقه‌ى خشم دانشجویان آگاه، تاریكی شب را درآغاز حاكمیت سیاه حكومت كودتا شكافت. 16 آذر با خون قندچی، بزرگ نیا و شریعت رضوی سه شهید جنبش دانشجویی كه پیشقراول جنبش آزادیخواهانه مردم ایران بودند ، برای همیشه در تاریخ این میهن به ثبت رسید.

4بهمن1341: حمله به دانشگاه:

به دنبال افشای اهداف انقلاب سفید، شاه كه می دانست سدو مانع اصلی در برابر این توطئه ضد ملی، دانشجویان مبارز هستند، ماموران امنیتی وابسته به خودش را به دانشگاه گسیل داشت و آنها به شدت دانشجویان دختر و پسر را مورد ضرب و شتم و اهانت قرار دادند.

15خرداد 1342

به محض اطلاع از قیام مردم تهران در روز 15 خرداد1342، دانشجویان درگروه های مختلف از دانشگاه تهران وكوی دانشگاه به سمت مناطق مركزی شهر حركت كرده به قیام پیوستند. درخیابان شمالی پارك شهر خیابان ورزش آنها باشگاه و تأسیسات متعلق به شعبان بی مخ، لومپن جنایتكار و مامور دربارشاه را ویران كردند. این درگیریها به دستگیر ی وزندانی شدن بسیاری از دانشجویان منجر شد.

اسفند 1345: درگذشت دكتر مصدق:

سال 1345 نامه ها و مكاتبات دكتر محمد‌مصدق پیشوای مبارزات ضداستعماری ایران به جنبش و فعالین دانشجویی بطور مخفیانه تكثیر و توزیع عمومی گردید . طی همین نامه ها مصدق بزرگ آرزوی قلبی و دیرین خود را خطاب به دانشجویان بیان ‌داشت آنجا كه یاد و خاطره مبازرات مردم الجزایر و جوانان این كشور برای استقلال و آزادیشان را به دانشجویان معرفی كرد. این حرف در واقع آخرین صحبت های مصدق بود چرا كه در اسفند سال 45 بدرود حیات گفت .

23بهمن1357:

نخستین دفتر علنی سازمان مجاهدین خلق ایران به طور موقت در دانشكده علوم دانشگاه تهران برپا شد. آرم مجاهدین برسردر این دانشكده به اهتزاز درآمد. فدائیان نیز دفتر خود را در دانشكده فنی برپا كردند.

18تیر 1378 :

ناگهان سكوت خمینی‌ساخته دانشگاه ها با صدای انفجاری بزرگ درهم شكست، رعدی كه روز هیجده تیرماه 1378 در این آسمان بی ابر غرید و به آخوندها نشان داد كه نمیتوانند برای همیشه اراده ضدانقلابی خود را به مردم و تاریخ ایران زمین تحمیل كنند. خاتمی با دادن فرمان سركوب قیام 18 تیر , چهره واقعی خود را نشان داد. به این ترتیب ولی فقیه تنها راه را برای حفظ نظام رو به سقوطش، در بستن شكاف های درونی، جراحی بزرگ درونی، یكپایه و یكدست شدن و گماشتن یك پاسدار تروریست به‌عنوان رئیس جمهور، دید . احمدی نژاد از بدو روی كار آمدن، مثل خمینی، دانشگاه و نظام آموزشی آن را هدف قرار داد و طرح استحاله دانشگاه را ریخت تا با منصوب كردن بسیجی و پاسدار و آخوند به سمت ریاست دانشگاه ها و نشاندن آنها روی كرسی استادی، این كار را عملی و خیال خود و رهبرش را از خطر قشر آگاه جامعه راحت كند.

16آذر84 عقب نشینی پاسدار احمدی نژاد از حضور در دانشگاه:

پاسدار هزار تیر می‌خواست ژست نزدیكی به دانشجویان و بزرگداشت 16آذر را بگیرد، ولی وقتی متوجه فعالیتها و آماده سازیهای گسترده دانشجویان برای برگزاری بزرگداشت 16آذر و تظاهرات علیه رژیم شد، طی چند نوبت ابتدا به عنوان عقب انداختن و بعد هم تحت عنوان سفر، حضور خود در دانشگاه را لغو كرد. گفته شده است كه نزدیكانش سرنوشت خاتمی در 16آذر سال قبل را به او گوشزد كرده بودند. هیأت وزیران كابینه پاسدار احمدی نژاد با بهانه قرار دادن آلودگی هوا كلیه مراكز تحصیلی و آموزشی را نیز به مدت دو روز تعطیل كردند تا به این ترتیب از برپایی هرگونه تجمعی ممانعت به عمل آورند. پس از این اقدام مضحك مشخص شد كه فرار احمدی نژاد از ظاهر شدن در دانشگاه یك طرح سراسری و یك عقب نشینی ذلت بار عمومی برای رژیم بوده است.

3خرداد85: تظاهرات دانشجویان پلی تكنیك و سر دادن شعار فریاد هر ایرانی, آزادی, آزادی:

اعتراضات دانشجویان امیركبیر از روز دوشنبه اول خرداد, شروع شده و طی آن با مأموران امنیتی رژیم درگیر شدند. كه به مجروح شدن شماری از دانشجویان منجر گردید. دانشجویان معترض شیشه های دانشگاه را شكسته و با خواندن سرودهای یار دبستانی و ای ایران, خواستار استعفای رهایی, رئیس انتصابی این دانشگاه شدند.......................................................همزمان دانشجویان دانشگاه تهران در یك تظاهرات ضدحكومتی و با شعار مرگ بر استبداد ، خواستار اخراج عناصر اطلاعاتی، پاسداران و عمید زنجانی از دانشگاه شدند. دانشجویان پلاكاردهایی در دست داشتند كه روی آنها نوشته شده بود: دانشجویان زندانی را رها كنید ، این‌جا حوزه نیست، دانشگاه‌است و انرژی را رها كن، فكری به‌حال ما كن .دانشجویان تظاهركننده، بعد از عبور از مقابل دانشكده‌های فنی و حقوق، به‌مقابل در جنوبی دانشگاه رسیدند و قصد خروج از دانشگاه و ادامه‌‌‌‌‌‌‌تظاهرات در خیابان ها را داشتند كه با ممانعت نیروهای حراست مواجه شدند. مأموران حراست به‌دانشجویان حمله كرده و به‌ضرب و شتم آنها پرداختند. در این درگیریها چند تن از دانشجویان مجروح شدند....................................................... تظاهركنندگان با نوشته‌ها و پلاكاردهایی كه در داست داشتند، حمله به كوی دانشگاه را محكوم و اعلام كردند، كه عمید زنجانی رئیس گماشته دانشگاه تهران باید این دانشگاه را ترك كند. دانشجویان با كندن زمین به جمع‌آوری سنگ‌برای مقابله با ماموران انتظامی پرداخته و با استفاده از چرخ‌های دستی، سنگ‌ها را از فواصل دورتر به محل درگیری می‌رساندند.بدین ترتیب از16آذر سال 1332 تا امروز جنبش دانشجویی ایران با عبور از مسیری پر فراز و نشیب در زیر سایه مداوم سیاهترین سركوبهای تاریخ معاصر، نه مرد و نه خاكستر شد و دانشگاه هم‌چنان سنگر آزادی باقی ماند. جنبش دانشجویی حتی پس از نسل‌كشی تاریخی خمینی باز هم از خاكستر خود برخاست و در 18تیر78 چون رعد در آسمان بی‌ابر خواب ولی فقیه را آشفت و با پایداری درهمه فرودهای سخت و همه فرازهای صعب پرچم آگاهی و آزادیخواهی را هم‌چنان برفراز سنگر آزادی برافراشته نگاه داشت.عقربه ها هرگز از حركت باز نمی‌ایستند و قطار زمان بسرعت به مقصد نهایی خود كه بهاران آزادی و آبادانی میهنمان است، نزدیك می شود.

گرامی باد پنجاه و چهارمین سالگرد 16 آذر، روز دانشجو

برگرفته از سایت سازمان مجاهدین خلق ایران

2006-12-02T07:48:00.000-08:00

ميرزا كوچك‌خان جنگلی

یازدهم آذرماه ، سالروز شهادت سردار جنگل میرزا كوچك خان درسال 1300 شمسی می باشد.

سردار جنگل میرزا كوچك‌خان در سال 1294، درست در شرایطی كه اســتعمار انگلســــتان در صــــدد گسترش تسلط خود بر تمـامی ایران بود، پرچم مقاومتی مســـــلحانه را درجنگلهای فومن گیلان برای مقابله با استیلای مجدد استبداد و استعمار ودرمسیربرقراری آزادی و استقلال ایران برافراشـت. درآن شرایط كه فرصت‌طلبان و سازشكاران و افرادی همچون وثوق‌الدوله‌ و ســـــــیدضـــــیاءالــدین‌ و تقی‌زاده‌ با تسلیم‌طلبی راه تسلط استعمار انگلستان درایران را می‌گشودند، میرزا به مقاومت برخاست و پس از مدت كوتاهی، آتش مقاومت مسلحانهٌ انقلابی در سراسر گيلان و جنگلهاي شمال گسترش يافت.اسم اصلی‌اش یونس بود معروف به میرزا كوچك فرزند میرزا بزرگ اهل رشت ساكن استادسرا در سال 1259 شمسی در یك خانواده متوسط در رشت به دنیا آمد سنین اول عمررا درمدرسه حاجی حسن واقع درصالح آباد رشت و مدرسه جامع به آموختن صرف و نحو و تحصیلات دینی گذراند. مدتی هم درتهران درمدرسه محمودیه به همین منظور اقامت گزید ولی تحولات پرفراز و نشیب دوران مشروطه، تعدیات بی پروا و مداوم روس و انگلیس به میهن ما، حاكمیت منحط دولتمردان سرسپرده ، فقدان امنیت و تداوم ظلم و ستم براقشار مختلف مردم محروم مسیرافكارش را تغییرداد و عبا و قبا و نعلین و عمامه را به تفنگ و فشنگ و نارنجك مبدل ساخت وراه انقلاب و رهایی خلقش را برگزید.میرزا كوچك در همان ایام، شنید كه جنبش مشروطه درگرفته، و شور آزادیخواهی، مردم را فرا گرفته. حدوداً 25 ساله بود كه عاشق ستارخان شد لباس مجاهدی پوشیدو مدتی به عضویت كمیته ستارخان درآمد همراه با مجاهدان گیلان در فتح قزوین شركت كرد. موقع فتح تهران درحالی كه هنوز قزاقهای محمد علیشاه مقاومت می كردند ، او مأمور تسخیر قزاقخانه شد. نبرد او برای تسخیر قزاقخانه سه روز طول كشید و سرانجام تسخیر شد. هم چنین در شورش برخی مزدوران محمدعلیشاه كه به تحریك بقایای استبداد در‌گرفته بود، به یاری ستارخان شتافت، اما در بین راه بیمار شد و ناچار به تهران برگشت. بعداز فتح تهران و استقرار دولت مشروطه ، سردار ملی، ستارخان درجریان توطئه خلع سلاح مجاهدین درباغ ملی تهران مورد اصابت گلوله قرارگرفت و از ناحیه پا زخمی شد. زخم بسیار كاری بود و به آسانی بهبود نمی‌یافت و سردار ملي تا لحظه پايان عمر كوتاهش از آن رنج بردو بدينسان فروغ زندگى آن بزرگ مرد خيلي زود خاموش شد, اگر چه آرمانهايش زنده ماند و ايرانزمين براى هميشه وامدار او گرديد.آری مشعلدار خاموش شد. اما مشعل خاموش نشد. ایران زمین سردار آزادی ستان دیگری را راهی میدان می كرد تا مشعل آزادی را هم چنان برافروخته نگهدارد.میرزا كوچك خان داوطلبانه از تهران راهی كارزار "گمیش‌تپه" شد. جنگی كه به تحریك محمدعلی شاه مخلوع در تركمن صحرا شروع شده بود. درآنجا از ناحیه سینه گلوله خورده و بشدت مجروح شد. كوچك خان را به قفقاز انتقال دادند. در مدت اقامت چند ماهه در بادكوبه و تفلیس، با افكار ترقیخواهانه بیشتر آشنا شد. پس از بازگشت به ایران شروع به فعالیت‌ آزادیخواهانه‌ كرد، اما به دستور كنسول روسیه در رشت، از اقامت در زادگاهش رشت ممنوع شد و ناگزیر به تهران رفت و در آنجا اقامت گزید .میرزاكوچك خان بعد از سر خوردن از رهبران باصطلاح ملی گرا در تهران، مجددا راهی زادگاهش گیلان شد و درسال 1294 شمسی، كار جنبش جنگل را شروع كرد. خودش بود و خالو قربان و برادرش رحمان از ایل كلهر،. احسان‌الله خان، و احمد كسمایی . خلاصه آنها جنبش جنگل را در جنگلهای فومن گیلان آغاز كردند. روزنامه‌ای نیز به نام جنگل منتشر كردند تا اهداف جنبش ازجمله استقلال ایران و یگانگی عموم مردم ایران را به آگاهى همگان برسانند.طولی نكشید كه جنگل‌ گیلان كانون مبارزه شد و از همه نقاط كشور به آنها پیوستند. روشنفكران و حتی كشاورزان می‌آمدند سلاح به دست می‌گرفتند. جنگل خانه‌جنگلیها و سنگر آنها شده بود. دوسال از آغاز نهضت جنگل گذشته بود كه دیكتاتوری تزاری در روسیه با انقلاب سوسیالیستی 1917 سرنگون شد و نیروهای متجاوز روسیهٌ تزاری براساس تصمیم دولت انقلابی از ایران خارج شدند. قوای استعماری و سركوبگر تزاری، ازبرابر جنبش جنگل برداشته شدند. مجاهدین جنگل، به رهبری میرزا كوچك خان، در سال 1299 شمسی، سراسر گیلان ازجمله شهر رشت را آزاد كردند و میرزا بنا به دعوت مردم و در میان استقبال شور‌انگیز آنان در خرداد آن سال وارد شهر شد و با صدور اعلامیه‌ای استقرار حكومت جمهوری را در گیلان اعلام كرد.آرمان های جنبش جنگل خیلی ترقیخواهانه بود : تساوی حقوق مدنی و اجتماعی زن و مرد، به رسمیت شناختن حق متساوی برای انتخاب شدن و انتخاب كردن برای همه آحاد مردم، آزادی فكر و عقیده، آزادی اجتماعات، آزادی بیان، اصلاحات ارضی، آموزش ابتدایی مجانى و براى كليه اطفال الزامى است، جدایی روحانیت از امور سیاسی و معاشی و مصون بودن دیانت افراد از تعرض، ممنوعيت كار برای كودكان كمتر از 14 سال، محدود بودن ساعات كار به 8 ساعت در شبانه روز و یك روز تعطیل اجباری در هفته برای همه كارگران و مزدبگیران و ملی شدن جنگلها.شعار مجاهدین جنگل اخراج نیروهای بیگانه، برقراری امنیت و رفع بی‌عدالتی و مبارزه با خودكامگی واستبداد بود.روزنامه جنگل در شماره 28 سال اول، خط‌مشی سیاسی نهضت را چنین بیان كرده است: ما قبل از هر چیز طرفدار استقلال مملكت ایرانیم. استقلالی به تمام معناى كلمه، یعنی بدون اندك مداخله هیچ دولت اجنبی ـ اصلاحات اساسی مملكت و رفع فساد تشكیلات دولتی، كه هر چه بر سر ایران آمده از فساد تشكیلات دولتی است سردار جنگل دربرخورد با مدعیان و نیروهای دولتی و ارتجاعی عزم جنبش را برای تحقق آزادی و استقلال ایران به روشنی بیان می‌كرد. در جواب رئیس روسی قوای قزاق تهران كه به او پیشنهاد تسلیم شدن كرده بود نوشت: ... انقلابات امروزه دنیا ما را تحریك می‌كند كه مانند سایر ممالك در ایران اعلان جمهوریت داده و رنجبران را ازدست راحت‌طلبان برهانیم ولیكن درباریان تن در نمی‌دهند كه كشور ما با قانون مشروطیت از روی مرام دموكراسی اداره شود. با این ادله وجدانم به من حكم می‌كند در راه سعادت كشورم سعی كنم، گو آن كه كرورها نفوس و نوامیس و مال ضایع شود در مقابل جوابی را كه موسی به فرعون و محمدص به ابوجهل و سایر مقننین و قائدین آزادی در محكمه عدل الهی می‌دهند، من هم می‌دهم.بنده و همراهانم، شما وپیروانت در این دو خط مخالف می‌رویم باید دید عقلا‌ی عالم به جسد كشته ما می‌خندند و یا به فاتحیت شما تحسین می‌كنند؟ .جنبش جنگل به رهبری میرزا درراه خود مصمم بود. اما جنبش‌های ملی و استقلال طلبانه، همیشه از طرف مزدوران استعمار ، مزاحم تلقی می‌شوند. جنبش جنگل نیز زیر فشار قوای دولتی، و نیروهای قزاق‌ ، كه حالا تحت تسلط نیروهای انگلیس درآمده بودند قرار گرفت. سرانجام وقتی در كوددتای سوم اسفند سال 1299 سیدضیاء به نخست وزیری رسید، شرایط سركوب جنبش جنگل برای دولت دست نشانده‌ فراهم شد. عامل اجرای این كودتا یعنی رضاخان میرپنج كه یكی ازافسران قزاق بود مأمور خاموش كردن آتش جنبش جنگل شد.از سوی دیگر درنخستین روزهای پس ازكودتای سیدضیاء، دردهم اسفند 1299 ، قراردادی بین ایران و شوروی بسته شد كه یكی از مواد آن همكاری با رژیم ایران درخاموش كردن این جنبش وعدم حمایت شوروی ازجنبش جنگل بود. سفیر شوروی درایران در 5 اردیبهشت 1300 این موضوع را درنامه‌ای به میرزا كوچك خان یادآوری كرد. نزدیكی دولت های ایران و شوروی، اختلافات شدیدی را در درون جنبش جنگل بوجود آورد. برخی متحدان میرزا سازشكاری پیشه كردند. آنها درادامهٌ مبارزه تردید كردند. قوای تحت امراحسان‌الله خان و خالو قربان با نیروهای میرزا به مقابلهٌ و رویارویی وخونین پرداختند. و این اوضاع، زمینهٌ را برای حملهٌ قزاقها به سركردگی رضاخان به گیلان مساعد كرد.رشت در 12آبان 1300 به تصرف نیروهای قزاق درآمد. آنگاه حملات نیروهای قزاق به مجاهدان جنگل شدت یافت. مجاهدین جنگل دربرابر یورش گستردهٌ نیروهای قزاق و انگلیس، مقاومت كردند. بسیاری از یاران میرزا شهید شدند. برخی از متحدین تسلیم طلب وی به خدمت دشمن درآمدند و بقیه نیز پراكنده شدند. سردار جنگل تنها ماند اما همچنان سرسخت و سازش ناپذیر به منظور جمع‌آوری و سازماندهی مجدد باقیمانده نیروها و ادامه مبارزه تصمیم گرفت به خلخال برود و از هم‌پیمانی كه در آنجا داشت كمك بگیرد. یكی از این هم‌پیمانان دلاور و بزرگوار عظمت خانم فولادلو از سران عشایر خلخال بود كه پیش از این با میرزا ملاقات نموده و قول داده بود كه هر كمكی از دستش برآید به جنبش جنگل خواهد كرد، عظمت خانم در دوران سختی نیز همچنان بر سر پیمان خود باقی بود و به محض شنیدن خیر حركت میزرا بسوی خلخال چند صد سوار آماده كرده بود تا آنها را به پیشواز میرزا بفرستد. اما افسوس كه دیر شده بود.میرزا در سفر خود به همراه یار وفادارش، كه یك آلمانی بنام "گائوك" ومعروف به هوشنگ بود، در راه خلخال، درگردنهٌ گیلوان، دچار كولاك شدید گردید و سرانجام روز 11 آذر سال 1300 شمسی هر دو در اثر سرمازدگی جان‌باختند. وقتی این خبر در منطقه پخش شد، یكی از ملاكین مزدور و جنایتكار كه كینه بسیاری از میرزا در دل داشت با عده‌ای از تفنگچیانش خود را به آن محل رساند و با ممانعت از خاك‌سپاری پیكر سردار قهرمان جنگل، توسط روستائیان، سر از پیكر بی‌جان او جدا كرد. سپس یكی از همان فرصت‌طلبان و عناصر خائنی كه به میرزا پشت كرده و به خدمت دشمن درآمده بود، برای اثبات سرسپاری خود، سر بریده میرزا را به تهران برد و آن را به رضاخان تقدیم نمود.به این ترتیب جنبش جنگل پس از هفت سال مبارزهٌ بی‌وقفه با استعمار انگلیس و ارتجاع داخلی از پای درافتاد.

گرامی باد خاطره سردار جنگلی میرزا کوچک خان

برگرفته از سایت مجاهدین خلق ایران*

Remembrance Day

2006-11-19T13:03:00.000-08:00

یادوراه روز، در کانادا
Remembrance Day

امسال کانادا مانند سالهای پیش در 11 نوامبر یاد زنان و مردانی را که برای دفاع از ارزشهای کشورشان جان خود را از دست داده اند، گرامی داشت.
مطمئنا من تنها ایرانی نبودم که دراین روز یاد زنان و مردان مملکت خودم را که از صد سال پیش تا به امروز، عزیزترین و گرانبهاترین مال خود یعنی جان شیرین را فدای آرمان آزادیخواهی خود کرده و می کنند، در دلم گرامی داشتم. آنهایی که در جریان انقلاب مشروطه پا به پای سردار ملی ستارخان و باقر خان یا در کنار دکتر مصدق و یار وفادارش دکتر حسین فاطمی به نبرد با دشمنان مردم ایران رکاب زدند، آنهایی که در جریان انقلاب ضد سلطنتی 22 بهمن 1357 برای سرنگونی حکومت مستبد شاه خونشان را فدیه آزادی کردند، آنهایی که در زندانهای قرون وسطایی ملاهای حاکم و دزد بزرگ انقلاب بر چوبه های دار بوسه زدند اما حاضر به تن دادن به خفت و خواری نشدند... از نوجوانان 13- 14 ساله تا سالخوردگان، از زن و مرد، دانشجو و کارگر و از هر قشری از جامعه در برابر اهریمن زمانه به جنگ برخاستند و لرزه بر ستون سست دیکتاتوری انداختند.
تا امروز که مقاومت در برابر رژیم ضد انسان آخوندها چه در ایران، چه در عراق و چه در اروپا... همچنان ادامه دارد.
یاد همه به خون نشستگان راه آزادی گرامی باد

2006-10-30T19:13:00.000-08:00

نگاهی مختصر به تاریخچه هالووین

هالووین (هالوئین و هالوین هم نوشته شده) یکی از جشنهای سنتی مغرب‌زمین است که مراسم آن در شب 31 اکتبر برگزار می‌شود. در آن شب معمولاً کودکان لباسهای عجیب و غیرمرسوم میپوشند و برای جمع‌آوری نبات و آجیل به در خانه دیگران میروند. جشن هالووین بیشتر در کشورهای امریکا، ایرلند، اسکاتلند و کانادا مرسوم است. این جشن را مهاجران ایرلندی و اسکاتلندی در سده 19 ام با خود به قاره امریکا آوردند.
یکی از نمادهای هالووین یک کدوتنبل توخالی است که برای آن دهان و چشم به صورتی ترسناک درآورده شده و با روشن کردن شمع در درون کدوتنبل به آن جلوه‌ای ترسناک داده می‌شود.
جشن هالووین که از دوهزار سال قبل تاکنون در چنین روزی میان غربیان برگزار می‌شود، بیان کننده اعتقاد پیشینیان آنان به جهان آخرت است. آخرین روز ماه اکتبر (نهم آبان ماه) زمان برگزاری یکی از جشن‌های مذهبی در کشورهای اروپایی و آمریکایی است که به نام هالووین (Halloween) یعنی روز همه مقدسین معروف است. بنیانگذاران این جشن قوم سلتی بودند که سال‌ها پیش از میلاد مسیح در ایرلند و شمال فرانسه زندگی می‌کردند. به روایت این قوم آغاز سال میلادی اول نوامبر است و با این اعتقاد آخرین شب سال یعنی سی و یکم اکتبر را زمان یادآوری از ارواح درگذشتگان قرار دادند و به این ترتیب جشنی برپا می‌کردند، همگی دور هم جمع می‌شدند، آتش می‌افروختند، قربانی می‌کردند و هر کس هر غذایی داشت با دیگران قسمت می‌کرد و همگی بر سر یک سفره می‌نشستند چراکه بر این باور بودند که در این شب راه میان دو جهان باز می‌شود و ارواح درگذشتگان‌شان نیز در این جمع حاضر می‌شوند و ارتزاق می‌کنند؛ پس کسانی که با سخاوت بیشتری در این جشن شرکت می‌کردند مورد شفاعت درگذشتگان نزد خداوند قرار گرفته و تا پایان آن سال از گزند بدی‌ها و بلاها در امان می‌ماندند.
از دیگر مراسمی که در این بخش برگزار می‌شد که البته هر کدام بعدها تغییر کرده و به شکلی کاملاً دگرگون درآمد، می‌توان به این موارد اشاره کرد: پوشیدن لباس‌هایی از پوست سر حیوانات، پیشگویی توسط کشیشان، خوردن سیب که سمبل پومانا (خدای میوه و درخت) بود و بردن باقی مانده‌های آتش و خاکستر به خانه‌ها با این نیت که آنها را از بدی‌ها و از سرمای زمستانی که در پیش بود در امان بدارد. در انتها کشیش‌ها با شب زنده‌داری، دعا و نماز آخرین شب سال را به پایان برده و ارواح مقدس را از برزخ به بهشت رهمنون می‌کردند. پس از گذشت سالیان دراز و با حمله رومی‌ها به این منطقه آیین‌ هالووین دچار تغییراتی شد که ورود مسیحیان کریستین به این سرزمین و اختلاط عقاید آنها به یکدیگر در این تغییرات بی‌تأثیر نبود تا آنجا که کم‌کم «شب همه مقدسین» دیگر تنها متعلق به ارواح پاک نبود بلکه شیاطین و ارواح خبیثه را نیز در این جشن حاضر می‌دانستند. از این رو برخی از مردم در جشن هالووین لباس‌های عجیب و ترسناک می‌پوشیدند تا در برابر ارواح گناهکار ایستادگی کنند و به شکلی نمادین آنها را ترسانده و از میان خود برانند. رفته رفته با شکل گیری زندگی شهری، کشاورزان تنها قشری شدند که مصرانه این جشن را برگزار می‌کردند و برای آن به در خانه‌ها می‌رفتند و طلب غذا و خوراک برای پذیرایی در جشن می‌کردند. در همین دوران موضوع تریت (رفتار نیک: treat) و تریک (حیله و نیرنگ: trick) پیش آمد، به این صورت که اگر کسی سخاوت به خرج می‌داد و چیزهای بیشتری به هالووین اهدا می‌کرد برای او یک کار نیک انجام می‌دادند و هر کس کالا یا خوراک قابل توجهی نمی‌داد او را به سخره و بازی می‌گرفتند. اوایل سده ۱۹ بسیاری از ایرلندی‌ها به آمریکا مهاجرت کردند و به این ترتیب بسیاری از آیین‌ها و اعتقاداتشان بار دیگر دچار تغییر و تحول شد به عنوان مثال آمریکایی‌ها حضور شیاطین و ارواح گناهکار در هالووین را بیشتر مورد استقبال قرار دادند و بیشتر سمبل‌هایی که برای آن در نظر گرفتند ترسناک و خشن بود تا آنجا که شرارت و شیطنت در این شب کاملاً عادی و معمولی به نظر می‌رسید. گاه پیش می‌آمد که راه مردم را می‌بستند، به در خانه‌ها سبزی و میوه پرتاب می‌کردند، با سنگ و کلوخ دودکش‌ خانه‌ها را مسدود می‌کردند و دیگران را مورد آزار و اذیت قرار می‌دادند با این عنوان که این اتفاقات ناشی از حضور ارواح موذی و شیاطین است و آنها هستند که مرم را «تریک» می‌کنند. این اعمال باعث شد برگزاری هالووین در آمریکا برای مدتی متوقف و مسکوت بماند و پس از آن برای اولین بار به طور رسمی در سال ۱۹۲۰ به شکلی متعادل در آمریکا، هالووین جشن گرفته و به عنوان یک روز مذهبی شناخته شد. هر چند که باز هم این مراسم با آنچه در ذهن و نیت پدید آورندگان قدیمی آن بود بسیار متفاوت برگزار شد.
هالووین در کشورهایی چون ایرلند و اسکاتلند همچنان یکی از روزهای مذهبی و محترم به شمار می‌رود و با برگزاری این جشن کم‌کم به استقبال کریسمس و میلاد حضرت عیسی می‌روند.

هالووین بهتون خوووووووش بگذررررررره.
برگرفته از اینترنت

2006-10-08T10:28:00.000-07:00

جشن مهرگان شاد و خجسته باد

2006-09-06T08:32:00.000-07:00

آنزمان که بنهادم سر بپای آزادی

دست خود زجان شستم از برای آزادی

تا مگر بدست آرم دامن وصالش را

میدوم به پای سر در غفای آزادی

در محیط طوفانزا ماهرانه در جنگ است

ناخدای استبداد با خدای آزادی

دامن محبت را گر کنی ز خون رنگین

می توان تو را گفتن پیشوای آزادی

درود بر ولی الله فیض مهدوی که در چنگال اهریمنان زمان ساکت ننشست و درد مردم ایران را تا آخرین نفس فریاد زد و درود بر دیگر زندانیان سیاسی و آزادیخواه دربند که در سخت ترین شرایط حاضر به تن دادن به خواسته های رژیم منفور ملاها نیستند

زنـــــده باد آزادی

2006-07-24T09:08:00.000-07:00

رژیم ضد انسان حاکم بر ایران بار دیگر لوله های آبرسانی به شهر اشرف در عراق را منفجر کرد. نمی دانم که نیروهای چند ملیتی در آن نقطه از جهان چه می کنند و این چگونه محافظتی از ساکنان اشرف است که رژیم به راحتی و چندین بار لوله های آبرسانی را منفجر می کند؟ تنها تجسم بی آبی در آن گرمای طاقت فرسا، انسانرا می آزارد چه برسد به اینکه در آن شرایط با رژیمی که هیچ پرنسیپی هم ندارد چنگ در چنگ شوی.

لطفا به این لینک در سایت گل کو مراجعه کرده و به این جنایت ضد انسانی اعتراض کنید:

مهم نیست که چه تفکری داریم و به چه گروه سیاسی وابستگی، مهم این است که هموطنان ما برای نیل به آزادی سختترین شرایط را در عراق تحمل می کنند و یک جنایت ضد انسانی و تروریستی بر علیه شان انجام شده.

http://humanrightsorganizations.blogspot.com/

زنده باد آزادی، آزادی، آزادی

2006-07-11T06:40:00.000-07:00

شـــاهد

این مطلب رو سال گذشته به مناسبت قتل زهرا کاظمی بدست آدمکشان حاکم بر ایران نوشتم

طبق معمول داشتم سایتها را چک می کردم که عکسهای شکنجه شده جوان مهابادی را دیدم. چه بلایی بر سرش آورده بودند. یک جای سالم در بدنش نمانده بود. گویی گرگی گرسنه او را تکه پاره کرده بود. همینطور که عکسها را نگاه می کردم، یاد زهرا کاظمی افتادم. او را هم با شقاوت و بی رحمی زیر شکنجه کشتند.
خبر دستگیری زهرا را برای اولین بار درماه ژوئن 2 سال پیش از خبرنگار یکی از رسانه های کانادا که برای تهیه گزارش از تظاهراتی که در مقابل جاسوسخانه رژیم ترتیب داده بودیم آمده بود، شنیدم. آنروزها، مصادف بود با چهارمین سالگرد قیام دانشجویی 78 . دیدن تصاویر جوان مهابادی ذهن مرا بی اختیار به آخرین روزها و ساعات زندگی زهرا کاظمی برد. با توجه به زن بودن او و با توجه به ماهیت ضد زن رژیم، بدون شک شکنجه هایی که روی او اعمال شده بسیار وحشتناکتر از آنچه تا کنون آشکار شده ،می بوده است. سعی می کنم صحنه های رویارویی او و دژخیمان را در خیالم بازسازی کنم.

****
صدای فریاد از دور شنیده می شود. مادران و پدران سالخورده جلوی زندان مخوف اوین، جویای حال فرزندان جوان دستگیرشده خود هستند. اینجا تهران است، قلب ایران. قلبی زخمی و پردرد. زنی میانسال و لاغر اندام با یک کوله پشتی بر دوش، مشغول عکس گرفتن است. کلیک، کلیک، کلیک... نگهبانان زندان به طرف زن میانسال هجوم می آورند. یکی با قنداق تفنگ به سر و صورتش می زند. یکی دیگر با مشت و لگد. دیگری دوربین را چنان می کشد که گردن زن زخمی می شود. کشان کشان و در حالی که زهرا با آنها درگیر است، او را به داخل زندان می برند. جمعیت بر فریاد خود می افزاید.
پیرزنی فریاد می زند.
- نانجیبها کجا می بریدش؟ او که کاری نکرده!
زهرا را به طرف اتاقی کوچک می برند. پاسداری با چشمانی به رنگ خون او را به داخل اتاق هل می دهد.
- برو تو عفریته. بلایی به سرت بیارم که عکس گرفتن یادت بره. به ما فحش می دی؟ دمار از روزگارت در می آرم.
زهرا مثل پرکاهی به گوشه اتاق پرت می شود. از بینی اش خون می چکد. ناخنش هم خونی است و لای آن گوشت جمع شده. وقتی که پاسدارها به او حمله کردند، به صورت یکی شان چنگ انداخته بود.
- چرا منو زندانی کرده اید؟ آزادم کنید. چی می خواین از جون من؟
پاسدار زنی با چادری سیاه به طرف اتاق می رود. با یک دست رویش را سفت گرفته و با دست دیگر از زیر چادر، دسته در را می چرخاند و وارد می شود.
- ... ولگرد، برای کی عکس می گرفتی؟
و با پا ضربه ای محکم به تن زهرا می کوبد. زهرا از درد به خود می پیچد ولی همچنان فریاد می زند و به زندانی بودن خود معترض است. زن پاسدار با بی رحمی به سوی او حمله می کند و موهایش را که حالا دیگر با کنار رفتن روسری کاملا بدون پوشش است، به دور دستش می پیچد و او را به دور خودش می چرخاند.
زهرا با وجود جثه ای لاغر و نحیف در مقابل او مقاومت می کند و او را با فشار دست، از خود دور می کند. زن پاسدار با عربده ای به زمین می افتد. در اتاق باز می شود و چند مرد قوی هیکل وارد می شوند. زن پاسدار را از دست زهرا که مشغول کتک خوردن است، نجات میدهند و به جان زهرا می افتند و آنقدر او را می زنند تا بیهوش می شود. زن و مرد پاسدار دیگری گوشه لباس زهرا را گرفته، او را به سمت سلول انفرادی می برند. راهرو پر است از زندانی شکنجه شده. صدای ناله شکنجه شدگان با گریه بچه ها، ملودی تلخی را بوجود آورده و بدنهای آش و لاش شده، تصویری غیر قابل تصور.
زهرا در سلول بهوش می آید. تمام بدنش درد می کند. دستی به سر و صورت خود می زند، خیس و خونی است. گوشه ای از مانتوی خود را پاره و زخمها را تمیز می کند. سلول تاریک و نمور است. مدتی طول می کشد تا چشمانش به تاریکی عادت کنند. هر بار که پارچه را به دهانش نزدیک می کند تا آن را تر کند، سوزش شدیدی در گوشه لبهای چاک خورده اش، احساس می کند. به دور و بر خود نگاهی می اندازد و متوجه می شود که دوربین و کوله پشتی اش در کنار او نیستند. به سمت دریچه کوچکی که بر روی در سلول تعبیه شده، خیز بر می دارد و فریاد سر می دهد.
- دوربینم کجاست؟ شما حق ندارید وسایل شخصی مرا نگه دارید.
چند پاسدار زن و مرد به طرف در می دوند. زهرا همچنان فریاد می زند و دوربینش را میخواهد.
در را باز می کنند و زهرا را با خود می برند.
زهرا روی صندلی در اتاقی سه در چهار نشسته است. طرف دیگر اتاق، تخت آهنی که روی آن یک پتوی سربازی خاکستری رنگی مشاهده می شود، وجود دارد. اما پتو کاملا خاکستری رنگ نیست. انگار لکه هایی روی آن دیده می شود. زهرا به سختی چشمان کبود و باد کرده خود را باز می کند. درست می بیند. خون است. دور و بر تخت هم خونی است. او خود را برای شرایط سخت تر آماده می کند. به استفان در کانادا فکر می کند و اینکه هیچکس خبر ندارد او در چه شرایطی بسر می برد.
در نهایت تعجب زهرا، در به آرامی باز می شود. مردی با لباس شخصی، ریشی سیاه رنگ و تقریبا بلند و عینکی بزرگ وارد اتاق می شود. حتی به زهرا سلام هم می کند. زهرا جوابش را نمی دهد. پشت میز روبروی زهرا می نشیند. کاغذی سفید با یک خودکار از جیبش بیرون می آورد. کاغذ را جلوی زهرا گذاشته و خودکار را به سمتش دراز می کند.
- اینجا را امضا کن.
- برای چی؟
- مقررات زندان است.
- من هیچ چیزی را امضا نمی کنم.
- گفتم امضا کن. به نفعته.
زهرا کاغذ را مچاله کرده به صورت پاسدار پرت می کند. پاسدار قاضی مرتضوی از پشت میز محکم به گوش زهرا می خواباند. زهرا نقش زمین شده اما تلاش دارد از خود دفاع نماید. با مشت به عینک پاسدار می کوبد. عینک می افتد و پاسدار برای لحظاتی زهرا را رها میکند.
اینک دقیقا کنار زهرا قرارمی گیرد. عینک را با گوشه پیراهن سفیدش که به زشتی روی شلوارش افتاده پاک می کند. عینک را به چشم می زند. زهرا هنوز روی صندلی نشسته و نفس نفس می زند. پاسدار با یک خیز، گلوی زهرا را نشانه می رود. دو دست کلفت و زمختش را به دور گردن استخوانی زهرا حلقه کرده با عصبانیت می فشارد. تنفس برای زهرا مشکل می شود. پاسدار حالا پشت سر او قرار گرفته و زهرا به او دسترسی ندارد. به سختی دستش را به کمر پاسدار می رساند و ناخنهایش را به بدن او فرو می کند. پاسدار از درد، گردن زهرا را رها می کند. چند قدمی عقب عقب می رود. زهرا روی زمین می افتد. صورتش سفید سفید شده و سرفه می کند. پاسدار مثل گرگ گرسنه خود را بروی زهرا می اندازد. زهرا روی زمین پهن می شود. پاسدار موهای زهرا را از پشت، در چنگ خود گرفته و سر زهرا را مرتب به زمین می کوبد. سعی می کند با پاهایش ضربه ای به پاسدار بزند. اما نمی تواند. خود را می غلتاند و بالاخره موفق می شود تا پاسدار را از روی خود کنار بزند. با دست چپ به سمت چشمانش نشانه می رود. پاسدار جاخالی می دهد. دوباره زهرا حمله می کند و گونه های پاسدار غرق خون می شود. پاسدار او را به زمین می زند، به طرف در می رود و تقاضای کمک می کند. هفت هشت نفری وارد اتاق می شوند. عده ای دور پاسدار را گرفته اند و عده ای مشغول کتک زدن زهرا هستند. لباس زهرا پاره شده و پاسدار غرق خون است. با مشت و لگد، زهرا را به داخل سلول پرت می کنند و او به گوشه ای می افتد.
زمین نمورسلول، بدن زهرا را می آزارد. برعکس اولین باری که وارد این سلول شده بود، چراغ روشن است. خون لخته شده دور تا دور سلول دیده می شود. نقطه ای از دیوار توجه زهرا را به خود جلب می کند. اثر دست خونی یک زندانی. پایین تر هم نوشته شده: آزادی. سرش گیج می رود و بیهوش می شود.
زهرا با صدای فریاد و ضجه بهوش می آید. سلول تاریک است. صدای اصابت تازیانه بر بدن یک زندانی. زندانی از ته گلو فریاد و شکنجه گر با تمام قوا بر پیکرش می زند. صدا لحظاتی خاموش می شود. زهرا صدای ریختن آب را می شنود. و دوباره صدای ضجه بلند می شود.
سر خود را روی زانو می گذارد و دستانش را روی گوشهایش گذاشته، کلماتی را زمزمه می کند.
در آهنی سلول با سر و صدا باز می شود. زهرا نمی تواند در تاریکی تشخیص دهد چند نفر هستند. با مشت و لگد به جانش می افتند. حریفش نمی شوند. هر چه بیشتر می زنند، زهرا بیشتر مقاومت می کند. سپس نیروی کمکی بیشتری را طلب کرده و بالاخره او را مهار می کنند و از سلول بیرون می برند. پاسدار کتک خورده با لبخندی شیطانی منتظر اوست. قدش کوتاهست. چشمانش حالت عادی ندارند و نفرت از آن می بارد. سیگاری گوشه دهان دارد. زهرا را روی تختی آهنی می اندازند. برای اینکه فرار نکند، یکی از آنها روی سینه اش می نشیند و دیگران دستها و پاهای او را از هم باز کرده به چهار گوشه تخت می بندند و از اتاق بیرون می روند. پاسدار کتک خورده در را می بندد و به طرف تخت حرکت می کند. روی لبه تخت می نشیند و با چشمانی هیز و ناپاک به بدن زهرا که اینجا و آنجا از لای لباسهای پاره شده اش بیرون زده، زل می زند. سیگارش را روی گونه زهرا خاموش می کند و ...

در بازدیدی که مادر کاظمی از دخترش در بیمارستان بقیه الله اعظم سپاه پاسداران، زمانی که زهرا در حالت اغماء بسر می برد، به عمل آورده بود، گفته بود که بدن زهرا مملو از کبودی و جراحت بوده. او همچنین به شکستگی بینی و انگشتان دست دخترش اشاره کرده بود. مادر کاظمی در افشاگری دیگری گفت که او را مجبور به پذیرفتن دفن زهرا در شیراز کرده اند. چندی پیش شهرام اعظم، دکتر کشیک بیمارستان، که تن زخمی زهرا را مورد معاینه قرار داده بود، در برابر خبرنگاران کانادایی به تشریح وضعیت زهرا پرداخت. او از جمله گفت که زهرا توسط یکی از پرستاران زن بیمارستان معاینه شده و آثار تجاوز جنسی به وسیله شیئی سخت را تایید کرده. وی همچنین ازشکستگی انگشت دست راست و جمجمه زهرا بر اثر ضربات سخت گفت. استفان هاشمی، تنها فرزند کاظمی همین چند روز پیش از اظهارات شهرام اعظم دفاع کرد. او همچنان استوار بر خواسته خود مبنی بر ارجاع پرونده قتل مادرش توسط رژیم، به دادگاه لاهه پافشاری می کند.

هنوز صدای کلیک کلیک دوربین زهرا جلوی زندان مخوف اوین شنیده می شود. هنوز فریاد اعتراض خانواده های زندانیان بلند است. هنوز صدای ضجه زندانیان به گوش می رسد. هنوز طناب به دار است. زهرا به شاهد شکنجه، شاهد شقاوت، شاهد قصاوت و ... رژیم حاکم بر ایران تبدیل شده است. شاهد بی گناهی که با ایستادن بر سر اصولش، به رژیم " نه " گفت و سر خم نکرد.
27 سال از قدرت گرفتن ملاها در ایران می گذرد. مسلما زهرا نه اولین قربانی شقاوت رژیم است و نه آخرین آن خواهد بود. هزاران هزار دختر و پسر آن مرز و بوم که می بایست آینده سازان آن مملکت باشند، قتل عام شدند. صدها هزار پسربچه ریخته شده به تنور جنگ ایران و عراق، صدها هزار معلول، هزاران هزار کودک خیابانی، فوج تن فروشان، سرکوب سیستماتیک زنان و... همه از جمله جنایات رژیم و بدون شک از نتایج ننگین مماشات دولتهای غربی با این رژیم با چنین کارنامه سیاهیست. آیا آنها پاسخی برای مردم ایران دارند؟ بدون شک روز سقوط این ددمنشان دور نخواهد بود.
یاد زهرا کاظمی گرامی باد

نرگس غفاری
بیست و دو تیرماه 1384

2006-07-01T10:16:00.000-07:00

روز کانادا

تاریخچه ای کوتاه از پیدایش روز ملی کانادا

در بیستم ژوئن 1868 ابلاغیه ای از طرف والی کانادا لرد مانک به امضا رسید که در آن پیروان ملکه انگلستان را در سرتاسر کانادا ترغیب به پیوستن به برگزاری جشن در سالگرد تشکیل اتحادیه ایالات شمال آمریکای انگلیس به صورت فدراسیونی به نام کانادا در اول ژوئیه می کرد.
روز تعطیل اول ژوئیه بر اساس اساسنامه 1879 تحت عنوان روز سلطنت انتخاب شد. هیچگونه سندی از سازماندهی مراسمی بعد از اولین سالگرد این روز در دست نیست بجز برای پنجاهمین سالگرد فدراسیون در سال 1917 زمانی که بلوک میانی ساختمان پارلمان در دست ساخت بود که این ساختمان بعنوان یادواره ای به پدران فدراسیون ودلاوری نبرد کانادائیها در جنگ اول جهانی اهدا شد. جشن بعدی در سال 1927 برگزار گردید.
از سال 1958 دولت، جشن سالانه روز ملی کانادا را به شکل مراسمی ویژه در چمن پارلمان در بعد از ظهر با حضور سران کشور و هنگام غروب بوسیله کنسرت توده ای و آتش بازی به معرض نمایش گذاشت. ( در سال 1967 ملکه الیزابت دوم در مراسم جشن روز ملی کانادا حضور داشت)

این ترکیب در سال 1968 با اضافه کردن نشانه هایی از فرهنگهای مختلف که کشور کانادا را تشکیل می دهند و کنسرتهای حرفه ای در برابر ساختمان مجلس کانادا به شکل زنده از تلویزیون، رنگی دیگر بخود گرفت. تا سال 1975 تمرکز این جشنها زیر نام " فستیوال کانادا" در پایتخت این کشور و در سراسر ماه ژوئیه که شامل فرهنگها، حضور هنرمندان محلی و مشهور و بازیهای ورزشی مختلف وسازمانهای خیرخواهانه بود، برگزار می شد که در سال 1967 لغو ولی دوباره در سال 1977 فعال شدند.
در سال 1980 فرمول جدیدی توسعه داده شد که کمیته ملی( سازمان دولت فدرال عهده دار برنامه ریزی جشن تولد کاناداست) این امکان را در اختیارمردم هر شهر و محله ای قرار میداد تا آنها بنا به سلیقه خود و با کمک مالی دولت، روز ملی کانادا را جشن بگیرند. سال بعد از آن نیز این کار با اضافه کردن فشفشه بازی در 15 شهر بزرگ کانادا ادامه یافت. در 27 اکتبر 1982 روز اول ژوئیه که به نام " دومینیون دی" “ Dominion Day” معروف بود به " روز کانادا " تغییر نام یافت.
از سال 1985 کمیته های روز کانادا در هر ایالت و قلمرو برقرار می شوند تا سازماندهی و هماهنگ کردن جشن روز کانادا را به صورت محله ای انجام دهند. دوایر این کمیته ها آماده اعطای هزینه این جشنها به مراکز مربوطه می باشند.

اول ژوئیه، روز کانادا شاد باد
Happy Canada Day

ترجمه: نرگس غفاری
منبع: سازمان میراث کانادا

2006-06-28T07:37:00.000-07:00

تری فاکس و ماراتن امید

امروز سالگرد درگذشت یک اسطوره مقاومت در کاناداست. کسی که مصمم بود سرطان را شکست دهد. تری فاکس یک ماه قبل از بیست و یکمین سالگرد تولدش در ایالت بریتیش کلمبیای کانادا در حالی که سرطان استخوان به ریه هایش سرایت کرده بود، درگذشت.

تری فاکس در 28 ژوئیه سال 1958 در وینیپگ منیتوبا به دنیا آمد. در مارس 1977 زندگی تری فاکس با پیدایش غده ای در زانویش زیر و رو شد و آینده روشن او می رفت تا به تاریکی گراید. اما تری به گفته خودش " آماده ترک این دنیا نبود". پزشکان تصمیم گرفتند برای جلوگیری از پیشرفت سرطان، پای راست تری را تا 15 سانت بالای زانو قطع کنند. سه هفته بعد از عمل جراحی تری راه رفتن با پای مصنوعی را شروع کرد و نقشه بزرگی را در سر می پروراند. او به تمرینات ورزشی ادامه می داد و با عضویت در انجمن مسابقات صندلی چرخ دار کانادا، تیمش را سه بار به پیروزی رساند. اما این کافی نبود. پائیز همان سال تصمیم گرفت تا دور کانادا بدود و از هر کانادایی بخواهد یک دلار برای تحقیق پیرامون بیماری سرطان اهدا کند. پدر و مادرش فکر می کردند این کار دیوانگی است اما می دانستند که نمیتوانند فرزندشان را از این کار بازدارند. جامعه سرطان کانادا قبول کرد چنانچه تری بتواند اسپانسر پیدا کند، آنها به تری فاکس کمک خواهند کرد. تری فاکس نامه نگاری را به کمپانیهای بزرگ و کوچک آغاز کرد. آخرین جمله نامه هایش این بودند: "من نمی گویم که این کار پاسخی صریح به سرطان و یا علاج سرطان خواهد بود. ولی من به معجزه ایمان دارم. مجبورم باور داشته باشم."
قرار شد که تری فاکس روز 12 آوریل1980 از سنت جان نیوفنلند دویدن را آغاز کرده و در غرب ساحل جزیره ونکوور در 10 سپتامبر به پایان برد. او تا آنزمان تجربه دویدن بیش از 3000 مایل (5000 کیلومتر) را داشت و آماده دویدن برای امید بود.
تری در 12 آوریل 1980 پای مصنوعی خود را در آبهای اقیانوس اطلس فرو برد و "ماراتن امید" را آغاز کرد. " ماراتن امید" فاکس مردم کانادا را چنان به وجد آورد بطوریکه هر جا که می رفت با استقبال آنان روبرو می شد. مردم با گرمی از او در خانه هایشان پذیرایی می کردند. شهرک 10 هزار نفری Port aux Basques ده هزار دلار اهدا کرد. تری به هر شهر و روستایی که می رسید مردم منتظرش بودند. در تورنتو ده هزار نفر برای خوشآمدگویی به او جشن بزرگی را ترتیب داده بودند. جامعه سرطان کانادا همان روز اعلام کرد که مردم صد هزار دلار اهدا کردند.
در 31 اوت وقتی به شهر تاندر بی رسید، احساس کرد که سرماخورده و روز بعد درد شدید سینه بسراغش آمد. هرچند سرفه های او شدیدتر می شدند و درد در گردن و سینه به اوج می رسید اما او همچنان به دویدن ادامه می داد چرا که مردم او را تشویق می کردند. او نمی توانست مردم را مایوس کند و باید به کار خود ادامه می داد. تقریبا 18 مایل خارج از شهر، تری را به بیمارستان بردند. پس از انجام آزمایشهای گوناگون و عکسبرداری، پزشکان خبر بدی به او دادند. سرطان به ریه هایش سرایت کرده بود. یک روز بعد در یک کنفرانس مطبوعاتی تری در حالی که دست مادرش را در دست داشت، اعلام کرد که باید به خانه برگردد. تا آنروز تری 3339 مایل ( 5376 کیلومتر) دویده بود. تری فاکس به خبرنگاران گفت: "چه تعداد از انسانها واقعا کاری را انجام می دهند که به آن اعتقاد دارند؟ من فقط آرزو دارم مردم به این باور برسند که هر چیزی ممکن است اگر تلاش کنند. امید به بار خواهد نشست اگر مردم سعی و تلاش کنند."
تری فاکس با هواپیما به بریتیش کلمبیا بازگشت. دو نفر از همراهان تری پیشنهاد دادند که آنها دو ماراتن امید را به پایان برسانند اما تری قبول نکرد. او خودش می خواست این کار را بکند. بنیاد فاکس مرتب ارقام بزرگی را اعلام می کرد. هنرمندان، ورزشکاران، تجار و مردم کوچه و بازار با کمکهای مالی خود درست بودن راه تری فاکس را نشان می دادند و اینکه اگر بخواهی می توانی. پس باید.
با فرا رسیدن کریسمس حال تری هم بدتر شد. سرطان به شکم او سرایت کرده بود. هزاران نامه و تلگراف از کانادا و دنیا به اتاقش در بیمارستان سرازیر می شد. تا فوریه 1981 تری مبلغ 24.17 میلیون دلار در برابر جمعیت 24.1 میلیون نفری آنزمان کانادا، جمع آوری کرده بود.
تری فاکس می گفت: "مردم فکر می کردند که من وضعیت بدی دارم. شاید بخشا چنین بود. اما من کاری را انجام می دادم که می خواستم و آرزویم به واقعیت مبدل شد."
ترنس استانلی فاکس در 28 ژوئن 1981 ساعت 4:35 دقیقه صبح در حالی که خانواده اش را در کنار خود داشت، چشم از جهان فرو بست.
با مرگ تری فاکس پرچم کانادا بر سردر تمامی ادارات فدرال این کشور برای ادای احترام به حالت نیمه افراشته در آمد. حرکتی بی سابقه در این کشور.
تری فاکس در آخرین لحظات زندگی خود گفت: " شاید اکنون به جای اینکه بگویند نگاه کنید تری چقدر سخت تلاش کرد ولی باز سرطان دارد، بگویند: نگاه کنید به تلاش تری که بر اثر سرطان مرد. ما واقعا باید سخت تر کار کنیم تا سرطان را شکست دهیم. خیلی سخت تر از گذشته."
سپتامبر همان سال”Terry Fox Run” " دوی تری فاکس " در کانادا و چندین کشور دیگر برگزار شد و بیش از 300 هزار نفر در آن شرکت و 3.5 میلیون دلار برای تحقیق روی بیماری سرطان اهدا کردند. دوی سالانه تری فاکس اکنون در 60 کشور برگزار می شود. تاکنون صدها میلیون دلار برای تحقیقات پزشکی بر روی

انواع بیماریهای سرطان جمع آوری شده است.

ترجمه: نرگس غفاری

منابع: سایتهای گوناگون خبری و بنیاد تری فاکس

2006-06-22T11:43:00.000-07:00

یک دنیــــا مقـــاومت

تلویزیون روشن است و مشغول تماشای ویژه برنامه 17 ژوئن هستیم. چند روزیست که به این مناسبت سیمای آزادی برنامه های ویژه ای را ترتیب داده است. مجری برنامه لحظه به لحظه وقایع این روز ننگ آور را مرور می کند. از حضور فعال ایرانیانی که از راههای دور و نزدیک خود را به اور و پاریس رسانده اند می گوید، از آنانی که کودتای 17 ژوئن را ضربه ای به جنبش مقاومت مردم ایران می دانند و از آنانی که از آنهمه ظلم ، چنان سوخته وعنان اختیار را ازدست داده اند که به نقطه ی دردناک دست زدن به عمل خودسوزی رسیده اند. گوینده در اینجا به نقطه دردناکی می رسد. چندین ایرانی وطن دوست در اعتراض به معامله کثیف دولت فرانسه با آخوندها، دست به خودسوزی زدند. همسرم رویش را به دیوار می کند تا بغضش را نبینم. چشمان خیسم را از او می گیرم و به ادامه برنامه دل می دهم.

******

بچه ها را روانه مدرسه کردم و مشغول کارهای روزانه بودم که تلفن زنگ زد. صدا می گفت که در اعتراض به دستگیری خانم رجوی تحصنی در برابر سفارت فرانسه در اتاوا برگزار می شود. با همسرم به راه افتادیم. جمعیت مشغول شعار دادن بودند: "ابا ابا خاتمی، ویوا ویوا رجوی"، " مریم رجوی رهبر ما را آزاد کنید".
پرچمها را در دست گرفتیم و به متحصنین ملحق شدیم. چشممان که به هم می افتاد تنها با تکان سر حال و احوال می کردیم. به آنان خیره بودم. چهره ها همه نگران. نمی فهمیدم چرا دنیا اینقدر با ایرانیان کج خلقی می کند. توی ذهنم سریع اخبار بمباران قرارگاههای ارتش آزادیبخش درعراق را مرور کردم. خبر خلع سلاحشان را هم به آن اضافه نمودم و نتیجه گرفتم که حمله به مقر شورای ملی مقاومت و دستگیری مریم رجوی و اعضا و هواداران شورا نمی توانست بی ربط باشد. ایرانیان همانطور شعار می دادند و رو به سفارت فرانسه، آزادی مریم رجوی را فریاد برمی آوردند. با گذر هر ماشین به درون یا برون سفارت، صدای جمعیت بلند و بلندتر می شد.

******

سفارت فرانسه نزدیکیهای وزارت خارجه کانادا در جایی دنج و زیبا قرار دارد. از یک طرف رو به رودخانه است و از سوی دیگر در احاطه درختان سر به فلک کشیده. ساختمان، سنگی است و حصارهای آهنی دورش را حفاظت می کنند. ایرانیان در گوشه ای از محوطه جلو ساختمان، جایی که پلیس کانادا مشخص کرده ایستاده اند. به جمعیت که افزوده می شود، وسایل بیشتری هم وارد این محوطه می شود. بچه ها تصمیم گرفته اند به اعتصاب غذای هموطنانشان در اور بپیوندند. روزها وقتی که تحصن هموطنانم را به سمت خانه ترک می گفتم، اخبار اعتراضات دیگر ایرانیان شریف در کشورهای مختلف از جمله ایران را دنبال می کردم. پرشور و مقاوم. صدای اعتراضشان یک لحظه قطع نمی شد. آنان یک دنیا مقاومت را در دفتر تاریخ جهان به ثبت رساندند که این کلمات قاصر از شرح این ماجراست.

******

صحنه های دیدن دوباره خودسوزی خیلی دردناک و سخت است. بغض گلویم را سخت گرفته و اینکه ما ایرانیها اینقدر باید برای دست یابی به آزادی بها بدهیم دلم را به درد آورده است. صحنه هایی از آخرین صحبتهای ندا با خبرنگاری که احتمالا شیوه ایرانیان برای مبارزه را نمی پسندد! پخش می شود. یک تابلو به گردن انداخته و سعی می کند به آنها بفهماند چرا ایرانیان معترض به چنین کاری دست زده اند. شاید نمی خواهند بفهمند!؟ شاید فکر می کنند این یک " شو" ست و نمایشی بیش نیست. نمی دانند که چه خونها ریخته شده. خبر ندارند روی جمجمه های مردم میهن ما، ملاها کاخهای استبدادشان را بنا کرده اند. لمس نمی کنند فقر و نداری را در کشوری غنی. درکی از تن فروشی اجباری دخترکان 12-13 ساله ندارند. هیچوقت مجبور به فروش کلیه شان برای غذا و کرایه خانه نشده اند...

******

آشنایی ام با فروغ و خانواده اش با ورود فرزندانم به مدرسه فارسی زبان حدودا به 16 سال پیش بر می گردد. مدرسه "ایران زمین"، بدست فروغ، بنیان گذاشته شد و او تلاش بسیاری در این زمینه می کرد. بعنوان مدیر این مدرسه از همه زودتر آمدن و از همه دیرتر رفتنش که بگذریم، وسواس عجیبی روی سلامتی بچه ها و بخصوص امنیت آنان داشت.
با ندا هم در همانجا آشنا شدم. دختری مهربان و خنده رو با موهای فرفری. اولین باری که او را دیدم بلوز نارنجی و دامن چهارخانه ای به تن کرده بود و با برادرش علی در کریدور مدرسه به سمت دفتر می رفتند. خیلی خونگرم و صمیمی مرا بوسید و لحظاتی را با بچه هایم، خوش و بش کرد.

******

چند روز پیش با دخترم از ندا صحبت می کردیم و از مراسمی که قرار بود روز 17 ژوئن در یادبود او در اتاوا برگزار شود. ندا را زیاد به خاطر نمی آورد ولی برای او و کاری که انجام داده احترام قائل است. می گفت من اگر جای شما بودم اینروز را به جشن زندگی ندا تبدیل می کردم و از من قول گرفت که در این روز ناراحت نباشم و گریه هم نکنم.
برایش توضیح دادم که ناراحتی ام بخاطر بند و بست کثیفی است که دختر شجاع شهرمان را به این کار واداشت. حرفم را قبول داشت اما گفت: به همین خاطر باید زندگی او را جشن گرفت. او که نمرده. اعتراضش را به این شکل نشان داده.
روز شنبه 17 ژوئن در راه به سمت آرامگاه ابدی ندا حرفهای دخترم در گوشم طنین انداخته بود. به همین خاطر تلاش بسیاری کردم تا روحیه ام را بالا ببرم و از غصه خوردن دوری جویم.
به گورستان پاین کرست که رسیدم مردمی را دیدم که در سومین سالگرد پرواز ندا و صدیقه گرد هم آمده بودند. خانواده، دوستان و همرزمانشان در مقابل سخنان فروغ و احمد طاقت نمی آوردند و شانه های لرزانشان را شاهد بودم. آقای فیلابی درست می گفت. او در حالیکه اشک می ریخت، گفت: " من مثل خانواده حسنی نیستم و نمی توانم جلو احساساتم را بگیرم ".

هیچکس مثل خانواده حسنی نیست. فروغ و احمد از ندا که می گفتند چهره شان باز می شد و لبخند بروی لبانشان ظاهر می گشت. این پدر و مادر مانند کوه مقاومند. فقط فروغ و احمد می توانند مادر و پدر ندا باشند.
امسال جدای از اینکه از داشتن دختری چون ندا به خود می بالیدند، احساس دیگری را در آندو می دیدم. گویی آزادی ایران را به واقع لمس می کردند. فروغ در سخنانش در عین تبریک به خاطر پرواز ندا، همچنین لغو محدودیتهای قضایی از ایرانیانی که 3 سال پیش، مورد هجوم نیروهای پلیس فرانسه قرار گرفتند را تبریک گفت. روز گذشته دادگاه استیناف پاریس، محدودیتهای قضایی علیه خانم رجوی و 17 تن دیگر که از 17 ژوئن 2003 در یک توطئه توسط دولت فرانسه بر آنان اعمال شده بودند را لغو کرد.

******

ندا در حال گذراندن سالهای آخر دبیرستان بود و در همان زمان تصمیم گرفته بود مبارزه خود را به شکلی جدی تر ادامه دهد. یک روز شنبه پس از اینکه فرزندانم را به کلاس فارسی بردم، از من خواست سر راهم او را به خانه یکی از دوستانش برسانم. سوار ماشین شده براه افتادیم.
در مسافت کوتاهی که تا خانه دوستش مانده بود گفتم: شنیده ام می خواهی بطور جدی وارد مبارزه شوی.
جوابش مثبت بود.
گفتم: تو که حالا داری درس می خوانی. درست را اول تمام کن. فردای ایران به جوانهای تحصیل کرده برای آبادانی مملکت بیشتر نیاز دارد.
مصمم و جدی گفت: آنموقع خیلی دیر است.
نمی دانم. شاید ندا خودش می دانست، تصمیمی که گرفته بود باید به کجا منتهی می شد و برای آنکه دیر نشود هر چه زودتر باید اقدام می کرد.

******
آنها کجایند که می آمدند و می رفتند
افسانهء خیابان می شدند
خانه ها را برمی افروختند
خاک را متبرک می کردند؟
راه درازی انگار طی شده است
این قصه کودکانه بسیاری را شاید به خواب برده باشد
من بوی خاک را
می شنوم که در پی گرمای ماست
قصه همیشه از دل شب
آغاز می شده است*

در یادواره ای که از ندا در شهر اشرف در عراق تهیه شده بود، علی برادر کوچکتر از ندا، از او بسیار گفت. از چیزهایی که به او یاد داده بود و خاطره هایی که از او به یاد داشت.

امشب شوری در سر دارم امشب نوری در دل دارم
باز امشب در اوج آسمانم...
جمعیت حاضر در سالن با آقای جواد که صدای خوشی هم داشت، در حالی که اشکهایشان را پاک می کردند، همخوانی کرده و سالن را به لرزه در آوردند.

مردم سالن را ترک کردند و به سمت آرامگاه ندا، صف کشیدند. عکسهایی از ندا حسنی و صدیقه مجاوری، جلو صف و دسته گلهای اهدایی خانم رجوی، شورای ملی مقاومت، سازمان مجاهدین خلق، ارتش آزادیبخش ملی و خانواده حسنی از پی روان شدند. مردم همه گل بدست بودند و می رفتند تا آرامگاه ندا را یکبار دیگر گلباران کنند. با قرار دادن هر شاخه گل، بر آرامگاهش بوسه می زدند. برخی هم از فراق ندا گریه سر می دادند. دختربچه ای خردسال توجهم را به خود جلب کرد. او با دستان کوچکش پس از اهدای شاخه گلی به ندا، برایش دعا می خواند. پدر پس از لحظاتی قصد بلند کردن دخترک از روی زمین را داشت اما او هنوز دعایش تمام نشده بود. دعایش را تا آخر خواند و به پدر پیوست.
ایرانیان آرامگاه ندا را در حالی که به تپه ای از گل تبدیل شده بود، آرام آرام ترک می کردند. آنها به آزادی ایران یقین دارند و گویی امروز با ندا تجدید عهد می کردند که تا آزادی ایران از پای نمی نشینند.

یاد ندا حسنی و صدیقه مجاوری، مشعلهای فروزان آزادی گرامی باد

نرگس غفاری
27 خرداد 85
17 ژوئن 2003
* شعری از زنده یاد محمد مختاری

2006-06-17T22:42:00.000-07:00

روز پـــدر مبـــــــارک

هر سال سومین یکشنبه ماه ژوئن بعنوان " روز پدر" شناخته می شود. اما اینروز برای چه و چگونه بوجود آمد؟ آیا نقشه صاحبان کمپانیهای بزرگ بود یا یک تشکر ساده از زحمات پدران مهربان؟

روز پدر در آمریکا و کانادا بر خلاف آنچه امروزه رواج پیدا کرده به عنوان یک روزتعطیل بنا نهاده نشد تا کمپانیهای کارت پستال و کراوات فروشی و ... فروش بیشتری داشته باشند. برعکس زمانی که این ایده مطرح شد، اصولا هیچگونه کارت پستالی برای قدردانی از پدران وجود خارجی نداشت.

خانم جان بی. داد(1) اهل واشنگتن برای اولین بار ایده چنین روزی را در سال 1909 مطرح کرد. خانم داد قصد داشت در یک روز بخصوص از پدرش آقای ویلیام اسمارت(2) به خاطر زحمات و استقامتش سپاسگذاری کند.
ویلیام اسمارت یک سرباز سابق جنگ داخلی آمریکا وقتی که همسرش را در زمان زایمان ششمین فرزندشان از دست داد، به تنهایی بزرگ کردن نوزاد و پنج کودک دیگر را در یک مزرعه دور افتاده در شرق واشنگتن استیت(3) بعهده گرفت. اما خانم داد تنها وقتی به عمق این مسئله پی برد که خود دیگر بزرگ شده بود و سنی از او می گذشت.

اولین روز پدر در 19 ژوئن 1910 در اسپوکن واشنگتن(4) جشن گرفته شد. تقریبا در همان زمان در شهرهای کوچک و بزرگ، مردم آمریکا جشن روز پدر را آغاز کردند.
در سال 1924 رئیس جمهور وقت آمریکا " کلوین کولیج"(5) از ایده روز ملی پدر حمایت بعمل آورد.
بالاخره در سال 1966 " لیندن جانسون"(6) رئیس جمهور وقت آنزمان با امضای بیانیه ریاست جمهوری، سومین یکشنبه ماه ژوئن هر سال را روز پدر اعلام کرد.

روز پدر اما تنها برای قدردانی از پدران نیست بلکه در این روز از تمام مردانی که نقشی پدرانه در زندگی ما بازی کرده و می کنند مانند پدربزرگ، ناپدری، عمو، دایی، و ... سپاسگذاری می کنیم.

من در اینجا می خواهم پایم را یک قدم فراتر گذاشته و از مردانی که شاید هیچوقت آنها را ندیده ایم ولی فداکاریشان را هرگز نمی توانیم فراموش کنیم، آنان که هزار هزار به قتل رسیدند و پیکر سوراخ سوراخ و تکه پاره شان درگورهای دست جمعی دفن گردید قدردانی کنم. همانهایی که جان خود را در راه آزادی میهن اسیر فدا کردند. از پدرانی قدردانی می کنم که حاضر نشدند به نظام ارتجاعی ملاها سربسپرند و رنج و محنت تبعید را به جان خریدند و خم به ابرو نیاوردند. از پدرانی قدردانی می کنم که غم از دست دادن جگر گوشه های خود در میدان مبارزه با ملاها و حامیانشان، عزمشان را در رویارویی با ضحاکان زمان جزم تر کرده.
درود بر همه پدران ایرانی که با " نــه " گفتن به ملاهای خونخوار زیر بار ظلم و استبداد نرفته و شرافتمندانه، زندگی کرده و می کنند.

روز پدر شاد و خجسته بــــاد
بیست و شش خرداد هشتاد و پنج

16 June 2006
1- Mrs. John B. Dodd, 2- William Smart, 3- Eastern Washington State,
4- Spokane Washington, 5- Calvin Coolidge, 6- Lyndon Johnson

2006-06-13T10:21:00.000-07:00

فریاد هر ایرانی آزادی آزادی

زنده باد مبارزات زنان ایران برای برابری و رهایی از ستم آخوندهای ضد انسان

آزادی در راه است در بگشاییدش

2006-05-20T21:03:00.000-07:00

سالروز میلاد دکتر محمد مصدق

پیشوای نهضت ضد استعماری مردم ایران

گرامی باد